Μελέτη και περισυλλογή

Τελευταία νιώθω μια έντονη ανάγκη να διαβάσω. Όχι λογοτεχνία -την οποία ποτέ δεν σταμάτησα να διαβάζω- αλλά ιστορία. Κυρίως πολιτική και οικονομική ιστορία . Και αυτό γιατί θέλω να καταλάβω. Τελευταία πολλά συμβαίνουν, και όμως έχω την αίσθηση πως έπρεπε να τα περιμένουμε. Τα σημάδια υπήρχαν όλα από καιρό, η γνώση είναι αυτή που έλειπε. Και αυτό το ένστικτο μικρού παιδιού, που με έκανε στο Δημοτικό να υπολογίζω αν θα ζήσω σε περίοδο παγετώνα, ή σε ποια ηλικία θα είμαι όταν θα έρθει η επόμενη δικτατορία, υπολογίζοντας τον μέσο όρο ανάμεσα στις προηγούμενες. Πάντα με κορόιδευαν οι δάσκαλοί μου, κι όμως πιθανώς να έχω δίκιο και στα δύο (και ας τα ξέχασα εν τω μεταξυ!!!).

Το πρόβλημα βέβαια με την μελέτη της ιστορίας, είναι τα ίδια τα ιστορικά βιβλία. Πάντα μου φαινόντουσαν απρόσωπα και βαρετά. Με γλώσσα που κολλάει και δεν παρουσιάζεται ελκυστική. Γεγονός παράδοξο, αν συνυπολογίσεις τον ιντριγκαδόρικο χαρακτήρα του περιεχομένου τους. Πραγματικά θεωρώ εντυπωσιακό επίτευγμα, να μπορείς να μετατρέψεις κάτι τόσο "ζωντανό" όσο ο παλμός των εποχών και των ανθρώπων, σε κάτι τόσο "κοιμισμένο" όσο τα ιστορικά βιβλία. Στο ζήτημα της αντικειμενικότητας δεν μπαίνω καθόλου, γιατί δεν πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει αντικειμενικότητα στην ιστορία, αν ψάχνεις κάτι παραπάνω από ένα απλό χρονικογράφημα.

Όμως, η μελέτη της ιστορίας αυτή την χρονική περίοδο είναι, κατά τη γνώμη μου, όχι απλώς χρήσιμη αλλά και επιβεβλημένη. Γιατί έχω την εντύπωση πως το μέλλον βρίσκεται κρυμμένο στο παρελθόν. Μπορεί να αλλάζουν οι όροι και οι συνθήκες και κάποιες άλλες λεπτομέρειες καθημερινότητας κατά τη γνώμη μου, όμως στην ουσία όλα είναι προδιαγεγραμμένα και δυστυχώς αυτοί που είναι υπεύθυνοι το ξέρουν. Λέω προδιαγεγραμμένα, γιατί το άτομο δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον του ξέχωρα από το μέλλον της κοινωνίας στην οποία δραστηριοποιείται. Και κάθε μια κοινωνία αλληλεπιδρά πολύ στενά με όλες τις υπόλοιπες. Η αλληλεπίδραση δημιουργεί τριβές γιατί φύση της κοινωνίας είναι κάποιοι να καθοδηγούν και κάποιοι να ακολουθούν. Και τη θέση του ο καθένας την αναλαμβάνει με βάση την πολιτική και οικονομική του δύναμη.

Αγόρασα λοιπόν ένα βιβλίο για την ιστορία της Ευρώπης κατά τον εικοστό αιώνα. Και διάβασα μόλις την εισαγωγή. Και κατέλαξα σε δύο συμπεράσματα που βασικά είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: 

1. Η ιστορία κάνει κύκλους ακριβείας (και όταν λέμε ακριβείας εννοώ κάτι σε φαύλο κύκλο), και

2. Τίποτα δεν έχει αλλάξει (και όταν λέω τίποτα, εννοώ ΤΙΠΟΤΑ).

ΥΓ. Κάτι μου λέει πως θα επανέρθω στο βιβλίο αυτό πολλές φορές!!

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΗ & ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

Έρχονται εκλογές για τις οποίες σιώπησα υποδειγματικά!

Σκεφτόμουν όμως, τα εξής:

ΕΣΤΩ ότι δεν σχηματίζεται Κυβέρνηση αυτοδύναμη...

ΕΣΤΩ ότι πρώτο κόμμα είναι η ΝΔ...

ΕΣΤΩ ότι τηρεί ο Πρόεδρός της ΝΔ τον κατηγορηματικό του λόγο, πως δε θα κάνει συνεργασία, αλλά θα προσφύγει εκ νέου στις κάλπες...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι το Σύνταγμα ορίζει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δίνεται σε όλους τους αρχηγούς κομμάτων με τη σειρά ποσοστών τους στη Βουλή εντολή να διερευνήσουν αν υπάρχει περίπτωση σχηματισμού Κυβέρνησης...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι με βάση το εκλογικό σύστημα, αν το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο κόμμα, δεν θα αρκούν τα ποσοστά τα δικά του και του ΣΥΡΙΖΑ για να σχηματιστεί αυτοδύναμη Κυβέρνηση (κατά πάσα πιθανότητα)...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι το ΛΑΟΣ μέσω του Προέδρου του έχει, επίσης κατηγορηματικά δηλώσει πως θα συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα
προκειμένου να μπει στην Κυβέρνηση...

Έκανα μια πρώτη σκέψη:


ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ
-Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΛΑΟΣ
-με Πρωθυπουργό Γιωργάκη,
-Υπουργό Παιδείας Αλαβάνο και
-Υπουργό Δημοσίας Τάξεως Καρατζαφέρη?



Εντυπωσιακό έτσι??

Μετά έκανα μια δεύτερη σκέψη:

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ
-Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΛΑΟΣ
-με Πρωθυπουργό Γιωργάκη,
-Υπουργό Παιδείας Καρατζαφέρη και
-Υπουργό Δημοσίας Τάξεως Αλαβάνο? 



ΓΑΜΑΤΟ, ΕΤΣΙ?

Σημείωση:
***η ως άνω υπό σκέψη 1 & 2 ανάθεση θέσεων είναι προϊόν καθαρά της προσωπικής μου νοσηρής φαντασίας***

Ποιο είναι τελικά το όριο?

Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να έχουν απόψεις κατασταλαγμένες για τα πάντα, να στηλώνουν γερά τα πόδια κάτω και να μην κουνιούνται ούτε σπιθαμή. Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους αυτούς, γιατί εγώ στα περισσότερα πράγματα υπολογίζω και την αντίθετη άποψη. Κατέληξα ότι η ειδοποιός διαφορά ανά περίπτωση είναι ο καθορισμός των ορίων. Να βρεις δηλαδή το σημείο εκείνο μέχρι το οποίο πρέπει να έχεις την α΄ συμπεριφορά και που αν ξεπεραστεί να περνάς στην συμπεριφορά β΄.

Όταν όμως σκέφτομαι ανά περίπτωση τα όρια αυτά, και που πρέπει να τεθούν μπερδεύομαι, στο μυαλό μου επικρατεί ένα χάος.

Κάποια επαγγέλματα – λειτουργήματα, στηρίζονται σε μία δεοντολογία που δεσμεύει τα πρόσωπα που τα τελούν τόσο ήθικά όσο και νομικά. Πρόκειται για επαγγέλματα – λειτούργήματα των οποίων ο θεμέλιος λίθος είναι η δέσμευση εχεμύθειας και απορρήτου. Απο το απόρρητο δεσμεύονται για παράδειγμα οι δικηγόροι, οι γιατροί ανεξαιρέτως, οι ψυχολόγοι – ψυχίατροι, οι παπάδες...

Θα ήθελα να σταθώ σε εκείνους όπου λόγω θέσης ελκύουν εξομολογήσεις. Αν έχω κάτι που με βαραίνει και δεν μπορώ να το πω στους ανθρώπους γύρω μου, ενδεχομένως θα απευθυνθώ σε ένα ψυχολόγο ή σε ένα παπά. Θα απευθυνθώ εκεί γιατί γνωρίζω πως δεσμεύεται να μην μεταφέρει πουθενά παραέξω τα όσα του έχω πει. Η αναγκαιότητα του απορρήτου είναι πασιφανής, νομίζω. Πάω λοιπόν και ξεφορτώνω το βάρος που έχω μετατίθοντάς το σε πλάτες άλλου. Αν όμως το βάρος μου είναι ένα έγκλημα ειδεχθές, πόσο σωστό είναι τελικά το απόρρητο? Ποιο είναι το όριο και ποια η διαδικασία μέσω της οποίας θα μπορούσε να τηρηθεί η ισορροπία ανάμεσα στην αναγκαιότητα διαφύλαξης των προσωπικών μου ζητημάτων και στην διελεύκανση ή ανακοίνωση εγκλημάτων? Αναρωτιέμαι, αν ένας κατ’ εξακολούθηση βιαστής ας πούμε, πηγαίνει και «εξομολογείται» κάθε έναν βιασμό που διαπράττει στον παπά ή στον ψυχολόγο του, είναι σωστό τελικά οι άνθρωποι αυτοί να δεσμεύονται και να μην μπορούν να το πουν πουθενά παραέξω?

Μιλάω φυσικά για την περίπτωση του 73χρονου, σήμερα, ο οποίος εν ψυχρώ σκότωσε, διαμέλισε και εξαφάνισε τη σύζυγό του πριν από έντεκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Ενός άντρα που είχε την ψυχραιμία να δηλώσει την εξαφάνιση της συζύγου του στην αστυνομία 24 ώρες μετά. Ενός άντρα που παραφύλαγε από το παράθυρο, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι το σκουπιδιάρικο πέρασε, ο κάδος άδειασε και οι σακκούλες πολτοποιήθηκαν. Ο άντρας αυτός εξομολογήθηκε την πράξη του στον παπά, λες και έτσι θα έπαιρνε άφεση αμαρτιών, και συνέχισε τη ζωούλα του.

Και ο παπάς? Ο αποδέκτης της εξομολόγησης αυτής? Ο μόνος άνθρωπος –πλην του δολοφόνου – που γνώριζε την αλήθεια? Η θέση του και η φύση της εξομολόγησης επέβαλε να τηρήσει το απόρρητο. Η συνείδησή του επέβαλε να σπάσει το θεμέλιο λίθο της εξομόλογησης και να μιλήσει. Προφανώς έκανε τελικά αυτό που επέβαλε η συνείδησή του. Ήταν λάθος ή σωστό? Και από ποια σκοπιά εξετάζεις το ζήτημα για να κρίνεις? Αν το εξετάσεις από την πλευρά του εξομολογούμενου λες ότι έπραξε λάθος. Έστω και αν εσύ που το λες, δεν έχεις διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Φοβάσαι ότι ανοίγει ο δρόμος να αρχίσει να μιλάει ο παπάς – ή ο ψυχολόγος που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν στη θέση του – δεξιά και αριστερά. Αν όμως το εξετάσεις από τη σκοπιά του θύματος και της οικογένειάς του, τι θα πεις τότε?

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙΑΔΑΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ # 2

Κάποτε ήμουν και εγώ μια αθώα δευτεροετής φοιτήτρια Νομικής. Δεν είχα αποβάλλει ακόμα το άγχος για τις εξετάσεις μου στο Πανεπιστήμιο. Ήταν λοιπόν ένα μάθημα, δύσκολο, που οι φήμες για αυτό το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο. Επέλεξα να εξεταστώ προφορικά. Την μέρα των εξετάσεων πηγαίνω στο γραφείο του καθηγητή και περίμενα από έξω τη σειρά μου. Δεν ήμασταν πολλοί, καμιά τριανταριά φοιτητές τολμήσαμε το απονενοημένο διάβημα της προφορικής εξέτασης.

Περιμένοντας, επικρατούσε η γνωστή ατμόσφαιρα σε παρόμοιες καταστάσεις. Όλοι μας αγχωμένοι, με τα βιβλία ανοιχτά να ρουφάμε λαίμαργα τις γραμμές, και να ρωτάμε ο ένας τον άλλον την γνώμη του για τα SOS. Όπως καθόμουν με το βιβλιαράκι μου αγκαλιά, κάποια στιγμή σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τον νεαρό που καθόταν δίπλα μου. Στεκόταν ατάραχος, ακίνητος και κοίταζε γαλήνια ψηλά. Καμία συμμετοχή στο πανηγύρι του άγχους που είχε στηθεί. "Tavor πήρε?" σκέφτηκα. Τον κοίταξα καλύτερα, και κατάλαβα πως είναι τυφλός. Μία σκέψη σαν αστραπή από το μυαλό μου, "καλά αυτός πως διαβάζει?".

Τότε έκανα κάτι, για το οποίο ομολογώ ντρέπομαι ακόμα και τόσα χρόνια μετά (και ζήτησα και συγνώμη αργότερα από τον φίλο μου πλέον Μ.). Εξέφρασα την απορία μου φωναχτά, απυθυνόμενη όμως όχι στον ίδιο αλλά στην μητέρα του που τον συνόδευε. Και έμαθα, και η μέρα εκείνη άλλαξε πολλά πράγματα για μένα.

Έμαθα λοιπόν πως υπάρχει το Κέντρο Τυφλών. Εκεί, πρέπει να αποστέλλονται τα βιβλία όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και όλων των Τμημάτων, προκειμένου να ηχογραφηθούν. Οι τυφλοί πηγαίνουν εκεί και παραλαμβάνουν τις κασσέτες των μαθημάτων των σχολών τους, και μελετούν με κασσετόφωνο. Φυσικά εξετάζονται πάντα προφορικά.

Μου φάνηκε δύσκολο πολύ να μελετώ από κασσέτα, χωρίς να υπογραμμίζω ή να κρατάω σημειώσεις. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη, η οποία όμως δεν κράτησε πολύ. Γιατί έμαθα ότι οι καθηγητές δεν στέλνουν ποτέ τα βιβλία τους, ούτε ανταποκρίνονται στις παρακλήσεις του Κέντρου Τυφλών. Κατα συνέπεια, η μόνη επιλογή που απομένει είναι να παίρνουν οι φοιτητές αυτοί τα βιβλία και κάποιος από την οικογένεια να κάθεται να τους τα διαβάζει.

Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τόσο ευτυχισμένη. Σκέφτηκα πως αυτό το πολύωρο διάβασμα για το οποίο τόσο γκρίνιαζα, είναι δώρο Θεού στη νοσηρή μας κοινωνία. Θα μου πείτε, εδώ δεν βλέπουν τίποτα το πανεπιστημιακό διάβασμα σε χάλασε? Ναι, τελικά είναι τα αυτονόητα που σε ταρακουνούν.

Υποσχέθηκα στην μητέρα του ότι θα κάνω τα πάντα για να βοηθήσω. Μου είπε πως δεν θα καταφέρω τίποτα, αλλά με ευχαρίστησε και με παρακάλεσε να κινηθώ, μπας και τουλάχιστον σε καμιά 20ετία αλλάξει κάτι. Δεν έχασα καιρό. Αμέσως κατατέθηκε έγγραφο αίτημα στη Γενική Συνέλευση μελών ΔΕΠ του Τμήματος Νομικής, το οποίο υποστήριξα η ίδια ενώπιον της Συνέλευσης. Σημειωτέον ότι, οι καθηγητές μας ήταν πάντα - και εξακολουθούν να είναι - προσεχτικοί στις αποφάσεις τους γιατί ανάμεσα στους πανεπιστημιακούς καθηγητές είναι οι πλέον αρμόδιοι να εξετάσουν την νομική βασιμότητα ενός αιτήματος, και αν το αποδεχτούν γίνεται κάτι σαν νομολογία για τις ΓΣ άλλων Πανεπιστημίων, όταν προκύψει το θέμα.

Το αίτημα απορρίφθηκε. Παραβιάζεται είπαν η Πνευματική Ιδιοκτησία τους με την ηχογράφηση των συγγραμάτων. Αθώα ακόμα, δεν υποχώρησα. Πήραμε την απόφασή τους και ψάξαμε περισσότερο. Βασιστήκαμε στους λόγους απόρριψης προσπαθώντας νομικά να καταρρίψουμε τους ισχυρισμούς τους, τονίζοντας επιπλέον τα ανθρώπινα συναισθήματα. Επικοινώνησα με το Κέντρο Τυφλών για βοήθεια και οι άνθρωποι μου συμπλήρωσαν την επιχειρηματολογία, ελπίζοντας να καταφέρουμε κάτι (χωρίς ωστόσο να το πιστεύουν). Η ανανεωμένη μας αίτηση επανήρθε στη ΓΣ. Απορρίφθηκε ξανά, για τους ίδιους λόγους. Μη μας ξεσυνερίζεστε, ήμασταν φοιτητές Νομικής που προσπαθούσαμε να σταθούμε επί νομικού ζητήματος απέναντι στους καθηγητές μας.

Κατάλαβα τότε ότι οι τυφλοί δεν περίμεναν εμενα για να σωθούν. Αλλά σκέφτηκα ότι η επιμονή ίσως κατάφερνε κάποτε να καταφέρει κάτι. Για όσα χρόνια ήμουν φοιτήτρια ακόμα, κατεβάζαμε 2 φορές κάθε χρόνο το ίδιο αίτημα. Πάντα μας το απέρριπταν. Για τον ίδιο λόγο. Το μόνο που έμεινε, ήταν ότι οι καθηγητές μου πλέον με ήξεραν ως "η κοπέλα που ενδιαφέρεται για τους τυφλούς". Τίποτα δηλαδή.

Το παιδί έγινε φίλος μου. Δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό. Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια τα συναισθήματα που μου προκαλούνται κάθε φορά που μιλάω μαζί του. Έχει τόσα ενδιαφέροντα, που απέναντί του είμαι μια άχρηστη. Έχει πλέον πτυχίο Νομικής. Παίζει κιθάρα και τραγουδάει (έχει βγάλει και δίσκο). Συνθέτει την μουσική και γράφει στίχους μονος του. Αθλείται. Δούλευε συνεχώς ως φοιτητής. Είναι μοντέρνος, έχει φίλους που τον αγαπούν και μαζί τους βγαίνει έξω κανονικά, πάει διακοπές. Έχει σχέση. Έχει ενδιαφέροντα τριπλάσια από τα δικά μου. Δεν μπορείς να τον λυπηθείς, τον εαυτό σου λυπάσαι περισσότερο. Μια φορά μιλάγαμε στο τηλέφωνο για τάβλι, ξέρετε τα κλασικά - ξέρεις? - δασκάλα!! - καλά θα σε παίξω και δε θα πάρεις ούτε μισή παρτίδα κλπ. Κλείσαμε το τηλέφωνο και ακόμα αναρωτιέμαι πως διάολο θα παίξω τάβλι με τυφλό!

Κάθε φορά που μιλάμε ξεχνάω ότι είναι τυφλός. Μόνο από κοντά μου φαίνεται λίγο παράξενο γιατί θέλω να με κοιτάνε στα μάτια όταν συζητάω με κάποιον - και εκείνος δεν μπορεί..

(συνεχίζεται..)

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙΑΔΑΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

Μου αρέσει να περπατάω γρήγορα. Όμως όταν είμαι στο κέντρο περπατάω σαν κότα και μου την δίνει αυτό. Τι να κάνουμε, πρέπει να φοράμε και ένα σχετικό τακουνάκι λόγω δουλειάς. Το κέντρο λοιπόν έχει ή τα μικρά τετράγωνα πλακάκια με τα μεγάλα κενά το ένα από το άλλο που μπαίνει το τακουνάκι και συνεχίζεις χωρίς το παπούτσι σου, ή αυτή την γκρίζα γραμμή στο κέντρο του πεζοδρομίου με τις μεγάλες ρίγες. Ε, λοιπόν, δεν μπορώ να περπατήσω πάνω σε αυτήν. Με τίποτα όμως. Και δεν έχει καθόλου χώρο δεξιά και αριστερά από την γραμμή για να περπατήσεις. Και μη μου πει κανείς πως η γραμμή αυτή είναι για τους τυφλούς.. Στην πραγματικότητα πρόκειται για υλοποίηση ύπουλου σχεδίου εξολόθρευσης τυφλών. Παλιά υπήρχε ο καιάδας, τώρα η γκρι γραμμή ειδικά για τους τυφλούς! Γιατί άντε και πατάνε εκεί οι άνθρωποι για να ακολουθούν το πεζοδρόμιο. Την κολώνα που βόσκει καταμεσής της γραμμής, το περίπτερο στο τέρμα της, ή τα κολωνάκια που έχουν ευθυγραμμίσει πλήρως με την γκρι γραμμή πως διάολο θα τα αποφύγουν? Καρμικά?

Πέρα από πλάκα τώρα, η κατάσταση είναι τραγική. Δεν αρκεί να λες πως ενδιαφέρεσαι και δείχνεις πρόνοια για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεν αρκεί να το κάνεις για να συμβαδίσεις με τα πρότυπα της Ε.Ε. προκειμένου να μην πληρώνεις πρόστιμα. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΠΛΑΚΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ για να νιώθεις μετά περήφανος για την κοινωνική ευαισθησία σου και τα μέτρα πρόνοιας που έλαβες. Κοινωνική ευαισθησία του κώλου, λέω εγώ! Αυτά τα πράγματα χρειάζονται σχεδιασμό και πραγματικό ενδιαφέρον. Την υποκρισία δεν την χρειάζονται ούτε οι τυφλοί, ούτε οι έχοντες όραση. Τώρα απλά κανείς δεν μπορεί να πατήσει πάνω σε αυτά άνετα. Γιατί αν πραγματικά εξυπηρετούσαν τους τυφλούς, δε θα γκρίνιαζα ακόμα και αν πάταγα πάνω σε καρφιά.

Εμείς οι εξοχότητες!

Όταν η κοινωνία εξελίχθηκε δημιούργήθηκαν πολλά προβλήματα σύγκρουσης αντικρουόμενων εννοιών. Πιστεύω πως όποτε η σύγκρουση αυτή εμφανίζεται στο δικό μας στενό κοινωνικό προσκήνιο, τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι δυνατόν να ζούμε κολλημένοι σε ένα παρόν 30 – 40 – 50 – 60 χρόνων και βάλε πίσω?

Ζούμε σε μία κοινωνία που όποιος τολμήσει να ξεστομίσει τον όρο εθνικό συμφέρον κινδυνεύει με δημόσιο λιθοβολισμό. Έχουμε κατά πολύ μπερδέψει όρους και καταστάσεις προσπαθώντας να αποδείξουμε τον βαθύτατο δημοκρατισμό μας. Θαυμάζουμε μανιωδώς τα άλλα Κράτη, τα οποία ευημερούν - ενώ εμείς όχι -, τα οποία προοδεύουν – ενώ εμείς όχι -, τα οποία κυβερνούνται από φιλελεύθερους, δημοκράτες και χαρισματικούς ηγέτες – ενώ εμείς όχι -, στα οποία διαβιούν πανέξυπνοι άνθρωποι – καλά εδώ τους τρώμε -. Οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν υποδειγματικά, οι γιατροί εργάζονται πανευτυχείς σε πλήρως εξοπλισμένα ΔΗΜΟΣΙΑ Νοσοκομεία χωρίς να παίρνουν φακελλάκι, τα ΔΗΜΟΣΙΑ Πανεπιστήμια είναι γεμάτα πανευτυχείς πανεπιστημιακούς και χαρούμενους φοιτητές, που χεράκι χεράκι μεταξύ τους καταστρέφουν τα υπερσύγχρονα κτίρια που το Κράτος δημιούργησε και χάνουν κατά μέσο όρο 2 ακαδημαϊκά έτη λόγω καταλήψεων μέχρι να πάρουν πτυχίο, οι δημοσιογράφοι είναι οι superman της κοινωνίας, οι δικηγόροι είναι τίμιοι και δεν κλέβουν το κοσμάκη, οι δικαστικοί δεν χρηματίζονται κοκ. Εν τω μεταξύ οι μισθοί είναι υψηλοί, οι ώρες εργασίας ελάχιστες, οι συντάξεις αυτοκρατορικές, οι τιμές χαμηλές, οι νέοι ευγενικοί, οι άνθρωποι χαμογελαστοί κλπ κλπ κλπ.. Τι άλλο? Α, ναι, δεν υπάρχει θρησκεία. Δεν υπάρχουν εκπρόσωποι θρησκειών άρα δε γίνονται σκάνδαλα, ο κόσμος δεν πιστεύει ούτε συναγελάζεται ούτε πίνει όπιο, οι χώροι θρησκευτικής συνάθροισης διατηρούνται μόνο ως μνημειακοί χώροι αφού ο κόσμος δεν ακολουθεί το τυπικό καμίας θρησκείας και σίγουρα όχι κάθε Κυριακή. Και ζουσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Και ας γυρίσουμε στο εθνικό συμφέρον για μια στιγμούλα. Συνέβη ένα περιστατικό στην αμερικάνικη πρεσβεία, στην ουσία του οποίου δε θα επεκταθώ καθόλου. Και τσουπ, μεταφέρεσαι σε ένα κόσμο όπου το κέντρο της τρομοκρατίας είναι η Ελλάδα. Μαύρα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες, βαριές κουβέντες σε κανάλια και ραδιόφωνα. Κανένας δεν σκέφτεται ούτε δευτερόλεπτο τις συνέπειες όλων αυτών. Γιατί να σκεφτούμε άλλωστε? Εμείς ο λαός του «όλα, θέλω να τα ξέρω όλα, όχι επειδή είμαι κουτσομπόλα..». Το μόνο που έχει σημασία να ενημερωθούμε για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Να καταδικάσουμε την –όποια Κυβέρνηση- να βρούμε ευκαιρία να ασκήσουμε αντιπολίτευση, να ειδικευτούμε βρε παιδί μου όλοι στην τρομολαγνία. Υπάρχει άλλη όψη του νομίσματος? Η μάλλον μας ενδιαφέρει?


Όταν συνέβη το τρομοκρατικό χτύπημα στο Λονδίνο, - εκείνο το ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ χτύπημα στο μετρό και το λεωφορείο στην ώρα της μεγαλύτερης αιχμής – σε ολόκληρη την Αγγλία επικρατούσε σιγή ιχθύος. Φίλοι μου που ήταν εκεί για μεταπτυχιακό μου έχουν περιγράψει τι συνέβη. Οι τηλεοράσεις όλη μέρα μετέδιδαν μουσική, για όσο περισσότερο μπορούσαν έκαναν λόγο για ατύχημα. Δεν έδειξαν εικόνες, δεν συζήτησαν, δεν διαφώνησαν, δεν ανακοίνωσαν καν τον αριθμό νεκρών και τραυματιών, ούτε καν σε επίπεδο φημολογίας. Καιρό μετά ανακοίνωσαν έναν επίσημο αριθμό, όταν κανείς δεν ασχολούνταν πια. Εγώ χρειάστηκε να το ψάξω από ενδιαφέρον και ο αριθμός δεν με έπεισε καν αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Φέρθηκαν έτσι επειδή είναι βλάκες? Όχι, προστάτεψαν το εθνικό συμφέρον. Δεν έχασαν ούτε ένα τουρίστα. Δεν κατηγορήθηκαν από κανέναν. Δεν υπέκυψαν σε εκβιασμούς. Δεν πήραν κεφάλια. Κάτσαν στα αυγά τους και φέρθηκαν σαν να μην συνέβη τίποτα. Λόγω εθνικού συμφέροντος.

Ποιος έχει δίκιο ποιος έχει άδικο? Σίγουρα ο στρουθοκαμηλισμός είναι το ένα άκρο, ωστόσο και οι ειδήσεις που αναπαράγονται σε ολόκληρη την υφήλιο εξαιτίας μας και μόνο δεν είναι ό,τι καλύτερο. Και ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, δεν είμαστε πια παιδιά.

Viva Terrorism in Greece. Viva pinnata.

ΥΓ.: Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Η απόρρητη έκθεση του ΓΕΑ..."
Έλα μωρέ μια οικογένεια είμαστε, μεταξύ μας θα μείνει!