Εγώ σε πέντε σημεία!

Έφτασε η αλυσίδα και σε εμένα από τον Azrai (που θα στενοχωριόμουν αν δεν το έβρισκα τυχαία από τον tracker μου και νόμιζε πως τον έγραψα!) και τον Stiliti. Στα δύσκολα λοιπόν και εγώ, ας ξεκινήσω..

Ι. Όταν πάω να μιλήσω για τον εαυτό μου και τα προβλήματά μου,
αισθάνομαι πως βουλιάζω στην αυτολύπηση!
Επειδή όμως σιχαίνομαι τους μίζερους ανθρώπους
και επειδή ξέρω πως παρά τα μικροπροβλήματά μου,
η ζωή στάθηκε γεναιόδωρη μαζί μου
και είμαι ακόμα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος
που επειδή δεν έχει σοβαρά προβλήματα
μεγιστοποιεί τα μικρά
για να ζει την "τραγωδία" του,
αποφεύγω πλέον να μιλάω πολύ για μένα.
Για τον ίδιο λόγο πιστεύω πως η γκρίνια για τα μικρά
είναι δείκτης ευτυχίας
αρκεί αυτό να το συνειδητοποιούμε
και να μη χάνουμε τη ζωή μας βουλιάζοντας στα ρηχά.

ΙΙ. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου
να ασχολείται επαγγελματικά με κάτι διαφορετικό
από αυτό που κάνω.
Δεν μπορούσα να με φανταστώ να κάνω κάτι άλλο
ούτε και όταν έδινα εξετάσεις.
Ήμουν τόσο αλλαζόνας
που η πιθανότητα αποτυχίας απλά δεν υπήρχε στο μυαλό μου,
και ευγνωμονώ το Θεό
που τα κατάφερα τελικά
γιατί αλλιώς μάλλον θα διαλυόμουν.
Από την άλλη, σκέφτομαι μερικές φορές, πως ίσως αυτή η αλλαζονεία
-ή αλλιώς προσήλωση στο στόχο μου-
ήταν και ο λόγος που τα κατάφερα.
Και ναι, οι σπουδές μου δικαίωσαν την επιλογή μου,
αφού αγάπησα το αντικείμενό μου,
και περισσότερο το αγαπώ τώρα που το εξασκώ,
ανεξαρτήτως απογοητεύσεων ή άγχους.
Επιτυχημένος για μένα είναι εκείνος που καταφέρνει να κάνει
αυτό που ονειρεύτηκε
και ακόμα και μετά το απολαμβάνει.
Για αυτό θα θεωρήσω περισσότερο επιτυχημένη μια κομμώτρια
που το ονειρευόταν από παιδάκι και το αγαπάει
από ένα μεγαλοστέλεχος με εντυπωσιακές περγαμηνές
που μισεί κάθε λεπτό της εργασίας του
και για αυτό γίνεται πικρόχολος και κακός και επιδειξιομανής.

ΙΙΙ. Παλιά πίστευα πολλά ωραία πράγματα για τον εαυτό μου,
ότι ήμουν λέει "αντισυμβατική" και "ανοιχτόμυαλη"
και ότι άντεχα να ζήσω μια ζωή έξω από τα συνηθισμένα.
Η άποψή μου αυτή με οδήγησε σε πολλές λάθος επιλογές
τόσο φίλων όσο και σχέσεων,
με αποτέλεσμα να νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά
και να προσποιούμαι ολοένα και περισσότερο.
Η πιο σημαντική περίοδος της ζωής μου ήταν μαύρη
και βγήκα από αυτή όταν συνειδητοποίησα
πως είμαι μάλλον συντηρητική και συνεσταλμένη
και αναζητώ την ασφάλεια.
Μετά ηρέμησα και τώρα είμαι ευτυχισμένη.
Εξακολουθώ όμως να είμαι δυναμική και ανεξάρτητη.
Λυπάμαι τους ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται
πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό.

IV. Δεν ξέρω τι πραγματικά είναι η ωριμότητα και πως την κατακτάς.
Είμαι αυτό που είμαι και έχω τις απόψεις μου,
οι οποίες όμως τροποποιούνται διαρκώς
καθώς και η προσωπικότητά μου εξελίσσεται διαρκώς.
Ο πυρήνας μου είναι σταθερός,
οι λεπτομέρειες όμως μεταβάλλονται,
και αυτό έχει σχέση με τα ερεθίσματα που δέχομαι
από διάφορους παράγοντες καθημερινά.
Διεκδικώ την δυνατότητα να μπορώ να υπάρχω με τις απόψεις μου
ακόμα και όταν κολυμπάω αντίθετα στο ρεύμα.
Προσπαθώ να μην κάνω εκπτώσεις στις ιδέες μου για να ταιριάξω.
Και απολαμβάνω να συνομιλώ -ακόμα και να διαφωνώ έντονα-
με ανθρώπους διαφορετικούς από εμένα
που ταιριάζουμε όμως στο ζήτημα του σεβασμού των απόψεων του άλλου. Αποστρέφομαι τον φασισμό ως τρόπο ζωής,
και με λυπεί που βλέπω πως είναι γνώρισμα πολλών νέων ανθρώπων,
και περισσότερο όσων τον θεωρούν απλά ένα πολιτικό κίνημα
του οποίου αυτοανακηρύσσονται πολέμιοι.
Πιστεύω πως η χειρότερη στιγμή στη ζωή τους
θα είναι εκείνη που θα συνειδητοποιήσουν
πως είναι ό,τι σιχαίνονται και πολεμούν.

V. Βουτάω στα συναισθήματά μου και κολυμπάω εκεί
μέχρι τελικής πτώσεως.
Αυτό είναι καλό για τα καλά συναισθήματα
και καταστροφικό για τα άσχημα.
Έτσι, όταν είμαι στις μαύρες μου βουλιάζω στην αυτολύπηση
και στις φοβίες μου,
όταν έχω νεύρα βρίζω σαν πλύστρα
και μπορώ να παίξω μέχρι και ξύλο.
Από την άλλη όμως, μου αρέσει να γελάω πολύ και δυνατά,
να παίζω,
να αγκαλιάζω,
να αγαπάω,
να δίνω.
Δεν ξέρω αν έχω κρατήσει ζωντανό το παιδί μέσα μου
ή αν απλά είμαι χαζοχαρούμενη,
πάντως είμαι ευτυχισμένη έτσι,
και δεν έχω ανάγκη να αποδείξω σε κανένα τη σοβαρότητά μου
θυσιάζοντας τη ζωή μου.
Αυτοσαρκάζομαι πολύ,
και δε διστάζω να παραδεχτώ πως κάτι δεν το γνωρίζω.
Έτσι έχω αποκομίσει μεγάλο όγκο πληροφοριών και γνώσης.
Αποδέχομαι το γεγονός ότι δεν έχω κανένα ταλέντο,
και απολαμβάνω το ταλέντο των άλλων,
ενώ τραγουδάω, ζωγραφίζω κλπ χάλια
και μόνο για διασκέδαση δική μου και των γύρω μου.
Στις προσωπικές μου σχέσεις
δεν διατηρώ μπακάλικο,
όμως κρέμασα δια παντός το ταμπελάκι "ΚΛΕΙΣΤΟΝ"
στο φιλόπτωχο ταμείο που μέχρι πρότινος διατηρούσα.
Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι
μην ξυπνήσω μια μέρα και είμαι γριά,
και σε αντίθεση με όλους,
δεν με ενοχλεί που το Σαββατοκύριακο περνάει γρήγορα.
Με φοβίζει πολύ περισσότερο που δεν καταλαβαίνω
πότε από τη Δευτέρα φτάνει η Παρασκευή.

Γενικά δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο, απλά είμαι εγώ!

Και αυτό το καυτό μπαλάκι που ομολογουμένως με δυσκόλεψε, και δεν μπόρεσα να οριοθετήσω και καλά (!) το πετάω βιαστικά στα χέρια άλλων, οι οποίοι είναι:

Ι. Lithonis ο αφηγητής, ο οποίος στο ενδιάμεσο λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη πυροβολώντας πιο γρήγορα από τη σκιά του!

ΙΙ. σεξπυρ ο πρώτος blogger στον οποίο άφησα σχόλιο εξαιτίας ενός τραγουδιού. Ελπίζω να μου κάνει την τιμή να κάνει ένα διάλλειμα στο διάλλειμά του!

ΙΙΙ. Maria Iribarne η οποία με ξετρελαίνει με την ευαισθησία και τον αυτοσαρκασμό που διαθέτει!

IV. fmorgaine η μικρούλα με το μεγάλο πνεύμα που δεν έχει νιώσει ακόμα άνετα στο blogοσπιτάκι της!

V. collateral με τη ζόρικη μετακόμιση που τον κρατάει μακριά μέρες τώρα!

Παραμιλώντας..

Δεν συνηθίζω να γράφω σε αυτό το blog για τα προσωπικά μου ζητήματα, προβλήματα, αμφιβολίες και άγχη. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μου βγαίνει τελικά. Στην αρχή, σκέφτηκα πως θα ήταν ένα άδειασμα, αλλά το χέρι μου τελικά ποτέ δεν πήγε εκεί. Φαντάζομαι ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί διαφορετικά. Δεν μου αρέσει να βγάζω μιζέρια προς τα έξω, η οποία να στέκεται μόνη της σαν μονόλογος. Ίσως για αυτό δεν κατάφερα ποτέ να κρατήσω και ημερολόγιο. Συν το γεγονός ότι βαριόμουν. Τη βαρεμάρα κατάφερα να την υπερνικήσω, αλλά εδώ συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό για πρώτη φορά. Ό,τι βιώνεις, ευχάριστο ή δυσάρεστο, εξαρτάται αποκλειστικά τόσο από την προσωπικότητά σου όσο και από παλαιότερα βιώματά σου. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με εσένα και μόνο. Δεν μπορεί να συζητηθεί ανεξάρτητα, ή με κάποιον που δε σε γνωρίζει. Αυτός που δε σε γνωρίζει δεν μπορεί να καταλάβει γιατί νιώθεις έτσι. Έτσι, λοιπόν, μιλάω μόνο σε όποιον με ξέρει έστω και λίγο. Και πάλι πρέπει να εξηγώ πολλά. Δόξα τω θεω, έχω άτομα να μιλήσω. Παλιά, πριν ενάμιση χρόνο νόμιζα πως δεν είχα, πως ήμουν ολομόναχη, αλλά τώρα ξέρω πως απλά δεν έβλεπα μπροστά μου. Γιατί ισχύει παντού τελικά ο βασικός κανόνας της οδήγησης "κοίτα εκεί που θέλεις να πας, αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς".

Μεγάλη εισαγωγή έκανα, για να πω απλά πως θα παραβώ τις αρχές μου. Γιατί κάποιες στιγμές γίνονται τα νεύρα κρόσια και δεν έχεις κανέναν εύκαιρο να τα πεις ατάκα και επί τόπου. Συμπτωματικά είσαι και online και τσουπ! να ' μαι και εγώ εδώ να γκρινιάζω.

Το παρελθόν φυγείν αδύνατον ή αλλιώς πρόσεχε το παρόν σου γιατί αν κάνεις βλακείες θα το φας στη μάπα στο μέλλον! Οk το ξέρουμε πως όλα είναι ένα ρίσκο, αλλά εγώ τι αμαρτίες πληρώνω? Να σε ανέχομαι να λες το μακρύ και το κοντό σου και να με εκβιάζεις έτσι συναισθηματικά απλά και μόνο επειδή ξέρεις πως έχω προχωρήσει στη ζωή μου και είμαι καλά? Να με παρακαλάς να μου μιλήσεις "γιατί δεν είσαι καλά", αλλά φυσικά να μη λες τι έχεις, γιατί αν έλεγες μετά πως θα παρακαλούσες, πως θα μου δημιουργούσες ενοχές που δε θέλω να έχω καμία επαφή μαζί σου?

Παλιά, γινόμουν κομμάτια για όποιον μου έλεγε πως δεν είναι καλά. Έστω και αν τον γνώριζα ελάχιστα. Κατέληξα κάποια στιγμή να σηκώνω πολλά βάρη, να έχω γίνει δοχείο μιζέριας και βάρους, και να μην εκτιμάται καν αυτό. Ή μάλλον, το χειρότερο δεν ήταν αυτό, άλλωστε δεν περιμένεις ανταπόκριση για όσα κάνεις. Κατάλαβα πόσο μου κόστιζε αυτό όταν μια "φίλη" μου (η οποία χανόταν όταν ήταν καλά και εμφανιζόταν όταν ήταν χάλια) μου είπε με περισσή ειλικρίνεια κάποια στιγμή που είχα πρόβλημα και ήθελα να της μιλήσω εγώ "δεν μπορώ να ασχοληθώ με το πρόβλημά σου, δεν το καταλαβαίνεις? Εγώ έχω μάθει να στηρίζομαι πάνω σου, να είσαι πάντα η δυνατή, και αν σε δω να καταρρέεις εγώ θα χάσω το κέντρο μου, πως να αντιμετωπίσω μετά τα δικά μου προβλήματα"? Μαθήματα ζωής είναι αυτά, και οφείλεις να είσαι μελετηρός όταν βρίσκεσαι στην τάξη αυτή. Τώρα στηρίζω μόνο τους λίγους που θεωρώ ότι αξίζουν, και μόνο όσο αντέχει η πλάτη μου.

Ε, λοιπόν εσύ δεν συγκαταλέγεσαι σε αυτούς. Δε σε θυμάμαι, δε σε συμπαθώ, αντιθέτως με έχεις κάνει να σε σιχαίνομαι και να σιχαίνομαι τον εαυτό μου που κάποτε ήμουν μαζί σου. Έχεις δοκιμάσει όλους τους τρόπους για να με υποχρεώσεις να πάω μαζί σου για καφέ, μόνο και μόνο επειδή το όχι δεν είναι αποδεκτή απάντηση για εσένα. Όχι φίλε μου, δε θα υποκύψω αυτή τη φορά. Θα είσαι ο πρώτος που δεν θα καταφέρει να με ρίξει στο τρυπάκι των ενοχών που δεν υπάρχει λόγος να έχω. Άλλωστε, υπάρχουν πάντα και οι ψυχολόγοι.

Εσείς έχετε κόμπλεξ??

"Μόνο όποιος έχει κόμπλεξ πιστεύει πως πρέπει να δηλώνει αντιδεξιός"

Όχι, η δήλωση δεν προέρχεται από στέλεχος της κυβερνητικής παράταξης, αλλά από την κα. Αλέκα Παπαρήγα, Γραμματέα του ΚΚΕ, η οποία πρόσθεσε "εμείς δεν έχουμε κόμπλεξ"...
Κατά τη γνώμη μου η πιο βαρύνουσα πολιτική δήλωση του 3ημέρου της προτάσεως δυσπιστίας, και από τις πιο δυνατές που έχω ακούσει!

Πάρε κόσμε..

Φύλλα ελιάς πωλούνται,

λιανική - χοντρική,

σε τιμή ανταγωνιστική.


Αράντιστα, αβασάνιστα, εχέμυθα.

Πληροφορίες εντός..

Απόφαση - σταθμός του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου

Φως στο τούνελ για πολλούς συνταξιούχους καθώς και εργαζόμενους που ετοιμάζονται να συνταξιοδοτηθούν. Με απόφασή του, η οποία κατέστη αμετάκλητη, το ΑΕΔ έκρινε πως είναι αντισυνταγματικό το πλαφόν στο εφάπαξ.

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως δεν θα ισχύει για όσους βγουν σε σύνταξη από εδώ και στο εξής. Επίσης, δικαιούνται να το πάρουν αναδρομικά όσοι βγήκαν σε σύνταξη από το 1993 και μετά και έλαβαν το ποσό μειωμένο. Τέλος, δεν θα υποχρεωθούν σε επιστροφή του επιπλέον ποσού και όσοι κατά τη διάρκεια ισχύος του νόμου το έλαβαν ολόκληρο. Τέτοιες περιπτώσεις υπήρξαν πολλές, ιδίως υπαλλήλων Τραπεζών από τους οποίους το ποσό ζητήθηκε προς επιστροφή.

Το εφάπαξ – έκρινε το ΑΕΔ – έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα απορρίπτοντας την περί αντιθέτου άποψη η οποία ως βάση έθετε το γεγονός πως στη διαμόρφωσή του συμμετείχαν με κάποια – μικρή – εισφορά και οι εργοδότες. Πρόκειται για μια παροχή ανταποδοτική σε σχέση με τις εισφορές του κάθε εργαζόμενου στα ασφαλιστικά ταμεία κατά τα χρόνια εργασίας του, αφού και οι εισφορές των εργοδοτών καταβάλλονται λόγω της σχέσης εργασίας που τους συνδέουν με τον εργαζόμενο. Επιπλέον έκρινε την επιβολή πλαφόν ως αντίθετη στις Συνταγματικές διατάξεις περί ισότητας, αφού με το πλαφόν, εργαζόμενοι με περισσότερα χρόνια εργασίας και επομένως με μεγαλύτερες εισφορές θα έπαιρναν το ίδιο ποσό με εργαζόμενους με λιγότερα έτη εργασίας και άρα μικρότερες εισφορές.

Το ζήτημα τέθηκε υπό την κρίση του ΑΕΔ μετά την διαφωνία των δύο ανώτατων δικαστηρίων, του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο Άρειος Πάγος ομόφωνα είχε κρίνει αντισυνταγματικό το «νόμο Σιούφα» ενώ το ΣτΕ διαφοροποιήθηκε θεωρώντας τον συνταγματικό.

Όσον αφορά στο πως πρέπει να κινηθούν οι συνταξιούχοι που δικαιούνται πλέον το υπόλοιπο του ποσού που δεν έλαβαν, ποιες κατηγορίες (πέρα των τραπεζικών και ΔΕΚΟ) αφορά και τι θα συμβεί με όσους πρόκειται να βγουν τώρα σε σύνταξη, θα ενημερώσω μόλις καθαρίσει λίγο το τοπίο και ενημερωθώ για τις εξελίξεις!

 

Σήμερα γάμος γίνεται..

Ή μάλλον χτες! Μια πολύ καλή μου φίλη παντρεύτηκε, η πρώτη στην ουσία από δικούς μου φίλους. Και ήταν όλα πολύ συγκινητικά.
Από νωρίς στο σπίτι της να την ντύσουμε νυφούλα.. Συγγενείς και φίλοι της οικογένειας και εμείς.. οι φίλες της "νύφης". Πόσο αστείο ακούγεται, όταν πρόκειται για φιλενάδα σου, χαζεύεις εντελώς! Κρατήσαμε όλα τα έθιμα και ήταν πανέμορφα.. Η φιλενάδα μου φόρεσε κάτι "παλιό" και κάτι "δανεικό", που τρέχαμε να βρούμε τελευταία στιγμή γιατί δεν είχαμε προνοήσει!

Και όταν της φοράγαμε το νυφικό, πόσο συγκινήθηκα.. Τελικά, οι φίλοι μικρή διαφορά έχουν από οικογένεια. Μας θυμήθηκα από τότε που γνωριζόμαστε. Ήμουν πρώτο έτος εγώ δεύτερο εκείνη. Πόσα μοιραστήκαμε. Μαθήματα, κοψίματα, διαβάσματα, πανικό για το πτυχίο, βρίσιμο σε καθηγητές, ορκομωσίες, καφέδες, μπαράκια, πάρτυ και χορούς, άραγμα σε σπίτια επειδή δεν είχαμε λεφτά για έξω! Χυλόπιτες και αγάπες και απογοητεύσεις. Όλη εκείνη τη φρικαλέα περίοδο που σου λέει ο "έρωτας" (εξ αποστάσεως πάντα) καλημέρα και αναλύεις με τις ώρες τον τόνο της φωνής του και το βλέμμα για να καταλάβεις τι.. ήθελε να πει. Την πικρή συνειδητοποίηση κάποια στιγμή ότι οι άντρες δεν εννοούν τίποτα παραπάνω από όσα λενε.. Την ακόμα πιο πικρή συνειδητοποίηση ότι ο πρίγκιπας δεν θα έρθει απλά γιατί δεν υπάρχει και πως όσα δείχνουν οι ταινίες για αγάπες που φτάνουν μέχρι τον θάνατο, ανήκουν στις ταινίες. Την ευτυχία που μπορεί να σου φέρει η παραπάνω συνειδητοποίηση. Γιατί μετά από αυτήν έρχεται η αγάπη. Εκείνος ο ένας που δεν έχει τα πάντα, που έχει κουσούρια - αλλά έχεις και εσύ. Που μπορεί να σου σπάει τα νεύρα ώρες ώρες, να ξεχνάει γενέθλια ή την επέτειο, να τσακώνεστε, να μη σου φέρνει λουλούδια ή δώρα κάθε μέρα, αλλά είναι εκεί. Δίπλα σου. Ο καλύτερος σου φίλος και ο εραστής σου.. Ο άνθρωπος που μοιράζεσαι, το εαυτό σου, τους φόβους σου, τις ανησυχίες σου, τα όνειρά σου και αν είστε τυχεροί εν συνεχεία τη ζωή σας ολόκληρη. Και αν ρουτινιάζετε και κάποια στιγμή.. Ε στη ζωή είναι και αυτό και αν η σχέση είναι σωστή καμία ρουτίνα δεν είναι γκιλοτίνα!

Η φίλη μου τον βρήκε τον άνθρωπο αυτό, και είναι πολύ καλό παιδί και είναι και η ίδια πολύ καλό παιδί αν και λίγο στριμμένο ενίοτε και την κοροιδεύουμε πως μόνο ένας άγιος άνθρωπος σαν αυτόν που πήρε θα την ανεχτεί!

Για να συνεχίσω με τον γάμο, όλα ήταν υπέροχα. Την ντύσαμε, την πήγαμε πομπή στην εκκλησία, την ριζώσαμε για τα καλά και μετά χορέψαμε μέχρι το πρωί στον γάμο της! Χωρίς υπερβολή, το τραπέζι τέλειωσε στις 4 και 10, ο μεγαλύτερος γάμος που έχω πάει ποτέ. Και χαίρομαι για αυτό γιατί έτσι το ήθελε και μας ρωτούσε συνέχεια "θα χορέψετε έτσι?". Προσωπικά δεν της χάλασα χατήρι, ελάχιστα κατέβηκα από την πίστα! Χόρεψα όσο με κράταγαν τα τακούνια μου, και όταν με κράταγαν οριακά τα έβγαζα και χόρευα ξυπόλητη για λίγο. Όχι, που θα χάλαγα χατήρι στη φιλενάδα μου, όχι που δε θα χόρευα στο γάμο της.

Θέλω εδώ να καταθέσω και το κοινωνικό μήνυμα του κειμένου. Τελικά είναι υπέροχα τα έθιμα των γάμων. Δυσανασχετούμε όταν τα σκεφτόμαστε, αλλά είναι όλα τόσο όμορφα. Και δεν είναι κακό και το δημοτικό και το νησιώτικο. Ο καλύτερος χορός για ένα γάμο. Όπως και να το κάνεις κάποια πράγματα είναι στα γονίδιά μας, δε σβήνονται εύκολα. Και αν θέλετε την γνώμη μου, αυτό είναι πανέμορφο.

Εύχομαι στην φιλενάδα μου και τον αγαπημένο της -σύζυγο πλέον- να είναι πάντα τόσο ευτυχισμένοι όσο χτες. Άντε και στα δικά μας οι λεύτεροι!

ΥΓ: Εμένα πάντως χτες με έδειρε και το παρανυφάκι. Πήγα να το βγάλω από το δωμάτιο όπου είχε κλειστεί μουτρωμένο και ήρθα αντιμέτωπη με την κούκλα του σατανά. Πέρα από πλάκα κατέβασε όλο το δωματιο και με έδειρε κανονικά, μου έχει καταγδάρει το χέρι. Και όπως είπε η μαμά της φίλης μου της νύφης όταν το συζητήσαμε, θέλοντας να μας συμβουλεύσει για τα επερχόμενα τέκνα μας "το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις". Άντε, γιατί σε λίγο θα τα φοβόμαστε τα σκασμένα!

Εμείς οι εξοχότητες!

Όταν η κοινωνία εξελίχθηκε δημιούργήθηκαν πολλά προβλήματα σύγκρουσης αντικρουόμενων εννοιών. Πιστεύω πως όποτε η σύγκρουση αυτή εμφανίζεται στο δικό μας στενό κοινωνικό προσκήνιο, τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι δυνατόν να ζούμε κολλημένοι σε ένα παρόν 30 – 40 – 50 – 60 χρόνων και βάλε πίσω?

Ζούμε σε μία κοινωνία που όποιος τολμήσει να ξεστομίσει τον όρο εθνικό συμφέρον κινδυνεύει με δημόσιο λιθοβολισμό. Έχουμε κατά πολύ μπερδέψει όρους και καταστάσεις προσπαθώντας να αποδείξουμε τον βαθύτατο δημοκρατισμό μας. Θαυμάζουμε μανιωδώς τα άλλα Κράτη, τα οποία ευημερούν - ενώ εμείς όχι -, τα οποία προοδεύουν – ενώ εμείς όχι -, τα οποία κυβερνούνται από φιλελεύθερους, δημοκράτες και χαρισματικούς ηγέτες – ενώ εμείς όχι -, στα οποία διαβιούν πανέξυπνοι άνθρωποι – καλά εδώ τους τρώμε -. Οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν υποδειγματικά, οι γιατροί εργάζονται πανευτυχείς σε πλήρως εξοπλισμένα ΔΗΜΟΣΙΑ Νοσοκομεία χωρίς να παίρνουν φακελλάκι, τα ΔΗΜΟΣΙΑ Πανεπιστήμια είναι γεμάτα πανευτυχείς πανεπιστημιακούς και χαρούμενους φοιτητές, που χεράκι χεράκι μεταξύ τους καταστρέφουν τα υπερσύγχρονα κτίρια που το Κράτος δημιούργησε και χάνουν κατά μέσο όρο 2 ακαδημαϊκά έτη λόγω καταλήψεων μέχρι να πάρουν πτυχίο, οι δημοσιογράφοι είναι οι superman της κοινωνίας, οι δικηγόροι είναι τίμιοι και δεν κλέβουν το κοσμάκη, οι δικαστικοί δεν χρηματίζονται κοκ. Εν τω μεταξύ οι μισθοί είναι υψηλοί, οι ώρες εργασίας ελάχιστες, οι συντάξεις αυτοκρατορικές, οι τιμές χαμηλές, οι νέοι ευγενικοί, οι άνθρωποι χαμογελαστοί κλπ κλπ κλπ.. Τι άλλο? Α, ναι, δεν υπάρχει θρησκεία. Δεν υπάρχουν εκπρόσωποι θρησκειών άρα δε γίνονται σκάνδαλα, ο κόσμος δεν πιστεύει ούτε συναγελάζεται ούτε πίνει όπιο, οι χώροι θρησκευτικής συνάθροισης διατηρούνται μόνο ως μνημειακοί χώροι αφού ο κόσμος δεν ακολουθεί το τυπικό καμίας θρησκείας και σίγουρα όχι κάθε Κυριακή. Και ζουσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Και ας γυρίσουμε στο εθνικό συμφέρον για μια στιγμούλα. Συνέβη ένα περιστατικό στην αμερικάνικη πρεσβεία, στην ουσία του οποίου δε θα επεκταθώ καθόλου. Και τσουπ, μεταφέρεσαι σε ένα κόσμο όπου το κέντρο της τρομοκρατίας είναι η Ελλάδα. Μαύρα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες, βαριές κουβέντες σε κανάλια και ραδιόφωνα. Κανένας δεν σκέφτεται ούτε δευτερόλεπτο τις συνέπειες όλων αυτών. Γιατί να σκεφτούμε άλλωστε? Εμείς ο λαός του «όλα, θέλω να τα ξέρω όλα, όχι επειδή είμαι κουτσομπόλα..». Το μόνο που έχει σημασία να ενημερωθούμε για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Να καταδικάσουμε την –όποια Κυβέρνηση- να βρούμε ευκαιρία να ασκήσουμε αντιπολίτευση, να ειδικευτούμε βρε παιδί μου όλοι στην τρομολαγνία. Υπάρχει άλλη όψη του νομίσματος? Η μάλλον μας ενδιαφέρει?


Όταν συνέβη το τρομοκρατικό χτύπημα στο Λονδίνο, - εκείνο το ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ χτύπημα στο μετρό και το λεωφορείο στην ώρα της μεγαλύτερης αιχμής – σε ολόκληρη την Αγγλία επικρατούσε σιγή ιχθύος. Φίλοι μου που ήταν εκεί για μεταπτυχιακό μου έχουν περιγράψει τι συνέβη. Οι τηλεοράσεις όλη μέρα μετέδιδαν μουσική, για όσο περισσότερο μπορούσαν έκαναν λόγο για ατύχημα. Δεν έδειξαν εικόνες, δεν συζήτησαν, δεν διαφώνησαν, δεν ανακοίνωσαν καν τον αριθμό νεκρών και τραυματιών, ούτε καν σε επίπεδο φημολογίας. Καιρό μετά ανακοίνωσαν έναν επίσημο αριθμό, όταν κανείς δεν ασχολούνταν πια. Εγώ χρειάστηκε να το ψάξω από ενδιαφέρον και ο αριθμός δεν με έπεισε καν αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό. Φέρθηκαν έτσι επειδή είναι βλάκες? Όχι, προστάτεψαν το εθνικό συμφέρον. Δεν έχασαν ούτε ένα τουρίστα. Δεν κατηγορήθηκαν από κανέναν. Δεν υπέκυψαν σε εκβιασμούς. Δεν πήραν κεφάλια. Κάτσαν στα αυγά τους και φέρθηκαν σαν να μην συνέβη τίποτα. Λόγω εθνικού συμφέροντος.

Ποιος έχει δίκιο ποιος έχει άδικο? Σίγουρα ο στρουθοκαμηλισμός είναι το ένα άκρο, ωστόσο και οι ειδήσεις που αναπαράγονται σε ολόκληρη την υφήλιο εξαιτίας μας και μόνο δεν είναι ό,τι καλύτερο. Και ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, δεν είμαστε πια παιδιά.

Viva Terrorism in Greece. Viva pinnata.

ΥΓ.: Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Η απόρρητη έκθεση του ΓΕΑ..."
Έλα μωρέ μια οικογένεια είμαστε, μεταξύ μας θα μείνει!

Είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο..

... που ενώ θέλουμε ΟΛΑ να αλλάξουν

δεν θέλουμε να αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ για να γίνει αυτό..


ΥΓ. Όποιος πήρε το μαγικό ραβδάκι,
να το φέρει πίσω!

Η δημοκρατία είναι μόνο για εμάς??

Είναι καιρός που με πνίγει η απορία: γιατί κάποιοι έχουν περισσότερα δικαιώματα από κάποιους άλλους? Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον γαμάτο και δημοκράτη και σωστό και ιδεολόγο και και και.. με αποτέλεσμα μόνο αυτός να δικαιούται να ομιλεί? Ή έστω να είναι σωστό μόνο αυτό που πιστεύει και λέει αυτός και για όλα τα αντίθετα να διατηρεί σταθερά το υφάκι στυλ "σε ξέρουμε εσένα τι είσαι, σκουληκάκι".

Ο χρόνος που διατηρώ αυτό το blog είναι ο μισός του χρόνου που διαβάζω blogs άλλων. Και αυτό που έχω εισπράξει είναι μια κάποια "τρομοκρατία". Για αυτά που πιστεύεις, για αυτά που θες να πεις, για τον τρόπο που μιλάς, για το κόμμα που ψήφιζεις, ακόμα και για το ότι ψηφίζεις βασικά. Αν μάλιστα τολμήσεις να διαφωνήσεις και με κάποιον "σουπερ" την έκατσες τη βάρκα. Προχτές σε συζήτηση με φίλο blogger ο οποίος μου ανέφερε κάτι που ήθελε να γράψει του συνέστησα "μη το γράψεις - θα σε φάνε". Αμέσως βέβαια κατάλαβα πόσο γελοίο ήταν αυτό που ξεστόμισα και αμέσως του είπα να κάνει ό,τι θέλει, δε χρειάζεται να είναι κότα σαν εμένα.

Ε, λοιπόν, όμως ούτε και εγώ είμαι κότα. Τέρμα. Εγώ το blog το άνοιξα για να έχω κάπου να τα λέω. Αυτά που με εντυπωσιάζουν, με εξοργίζουν, με κάνουν να απορώ, με ενθουσιάζουν. Και πιστεύω πως για αυτό υπάρχουν τα blogs, όχι για να μαζευτούμε εδώ όλοι οι γαμάτοι τύποι και να λέμε ο ένας στον άλλον πόσο γαμάτοι είμαστε.

Η αιτία που προκάλεσε αυτή την εσωτερική επανάσταση είναι κάτι που διάβασα σε ένα σχόλιο, δεν έχει σημασία ποιος το έγραψε ή που. Πάντως έλεγε κάτι σαν "τι δουλειά έχουν οι δημοσιογράφοι στα blogs?". Φαντάζομαι την ίδια δουλειά που έχω και εγώ. Εγώ, που για να αλλάξω template στο blogspot κοίταξα άφωνη τον κώδικα και αναφώνησα "ώστε αυτό λοιπόν εστί κώδικας?". Εγώ που σαν παιδάκι περηφανεύομαι για τις αλλαγές που έκανα μόνη μου πριν μου κάνουν delivery το super template που έχω τώρα.

Γιατί δηλαδή δικαιούμαι εγώ να έχω blog? Γιατί δικαιούσαι εσύ? Και αλήθεια ποιοι άλλοι απαγορεύεται να έχουν blog? Έτσι για να ξέρουμε δηλαδή, μήπως πάμε να υπερασπιστούμε κάποιους αγνώστους και βρεθούμε δαχτυλοδεικτούμενοι και εμείς!

Θα πω τα εξής. Συχνά καταφέρομαι δεικτικά κατά του τρόπου παρουσίασης των ειδήσεων. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως θεωρώ άχρηστους τους δημοσιογράφους. Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα, και μάλιστα υψηλό. Η δημοσιογραφία είναι όμως και επάγγελμα, και μάλιστα απαξιωμένο. Είναι λειτούργημα γιατί οι δημοσιογράφοι προσφέρουν την ενημέρωση στον κόσμο. Είναι επάγγελμα γιατί οι δημοσιογράφοι έχουν αφεντικό. Είναι δύσκολο να είσαι δημοσιογράφος. Να ξεκινάς με την ιδεολογία σου, με τις ελπίδες σου, σίγουρος πως αυτό που έχει σημασία είναι το μυαλό σου και η γραφή σου. Για να καταλάβεις γρήγορα πως σημασία έχουν τα κολητηλίκια του αφεντικού σου. Και να χρησιμοποιείς το μυαλό σου ψάχνοντας τρόπο να ζήσεις με τα 500 Ευρώ μισθό. Για τα οποία πανηγυρίζεις μόλις τα κερδίσεις μετά από χρόνια που δουλεύεις τζάμπα. Όχι μόνο τζάμπα, αλλά λες και ευχαριστώ που σε τιμούν προσφέροντάς σου την έξοχη ευκαιρία να δουλεύεις. Πολλοί δημοσιογράφοι σε εφημερίδες γράφουν και τα άρθρα τους δημοσιεύονται με άλλο όνομα. Δε θα ήθελα να είμαι στη θέση αυτή. Επειδή δηλαδή κάποιοι ξεχώρισαν -με όποιο τρόπο - και πληρώνονται καλά πηραμε μια πέτρα και τους λιθοβολάμε όλους?

Υπάρχουν φυσικά και οι δημοσιογράφοι οι οποίοι έχουν καταφέρει να ζουν καλά από τη δουλειά τους και χωρίς να είναι σταρ. Ακόμα και αυτοί δεν έχουν την δυνατότητα να εκφραστούν όπως επιθυμούν στο μέσο όπου εργάζονται, υπάρχουν τα "όρια" που τους τίθενται. Μπορεί π.χ. δημοσιογράφος που αθρογραφεί στα Νέα να εκφραστεί θετικά για κάποια κίνηση της Νέας Δημοκρατίας? Ή για να πάω και αλλού. Μπορεί αρθρογράφος του Πρωταθλητή να εξυμνήσει τον Γκονζάλες? Και όμως έχουν πράγματα να πουν. Γιατί δεν μπορούν να το κάνουν σε ένα μέσο που διατίθεται για αυτό το σκοπό? Όταν μάλιστα έχουν περισσότερα πράγματα να χάσουν από εμένα για παράδειγμα, αν δημοσιοποιηθεί η ταυτότητά τους.

Θα εξακολουθήσω να σχολιάζω τον τρόπο που παρουσιάζονται οι ειδήσεις. Γνωρίζοντας πως αν τις παρουσίαζα εγώ θα το έκανα με τον ίδιο τρόπο - αλλιώς δε θα τις παρουσίαζα. So simple. Αλλά ας σοβαρευτούμε. Ή είμαστε δημοκράτες ή είμαστε μαλάκες. Και εγώ όποιον δεν γουστάρω απλά δεν τον διαβάζω.
Παρακαλώ να κάνετε το ίδιο και όσοι δε γουστάρετε εμένα, ok??

Μόνο γκρίνια σήμερα!

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην γκρινιάξω καθόλου μέρες που είναι. Τα κατάφερα σε ένα βαθμό. Συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό βέβαια και το γεγονός ότι έκοψα τις ειδήσεις. Χρονιάρες μέρες, είπα να κάνω μια αποτοξίνωση, να κόψω λίγο τις κακές συνήθειες.
Όμως ο κακός μου εαυτός ξύπνησε και δεν κρατιέται.

Τι είχα να κάνω η κακομοίρα σήμερα? Να καταθέσω 3 αγωγές και μία προσφυγή. Σκίστηκα χτες όλη μέρα να γράφω για να προλάβω και ξεκινάω η καλή σου πρωί πρωί.

Πρώτος σταθμός: Διοικητικό Πρωτοδικείο. Μια ουρά γύρω στους 50 δικηγόρους. Απίστευτο, δεδομένου ότι στο Διοικητικό για τις καταθέσεις υπάρχουν 5 υπάλληλοι, οι οποίοι είναι όλοι παραδειγματικά γρήγοροι. Να φανταστείτε πέρισυ, που κατετίθεντο τέτοιες μέρες πυρετωδώς και σε τόνους οι μαζικές αγωγές για τα 176 Ευρώ, όσες φορές πήγα δεν βρήκα ουρά πάνω από 5 δικηγόρους και δεν περίμενα ποτέ πάνω από μισή ώρα. Και φέτος δεν υπάρχει περίπτωση μαζικών αγωγών. Περιμένω να δω τι θα γίνει, δεν κουνιέται άνθρωπος. Ρωτάω τι συμβαίνει. Συστημα υπολογιστών γιοκ.

Τι να κάνω η γυναίκα, φεύγω για Ευελπίδων, να καταθέσω την άλλη αγωγή ώστε να πάω μετά για την προσφυγή και να αφήσω το Διοικητικό για αύριο. Επομένως..

Δεύτερος σταθμός: Ευελπίδων. Μια ουρά περί τους 30 δικηγόρους στην κατάθεση και 15 στον προσδιορισμό. Τι γίνεται ωρέ παιδιά, ρωτώ. Σύστημα υπολογιστών γιοκ. Και εδώ? Και εδώ. Κάθομαι στην ουρά μέχρι που μας έδιωξαν γιατί μετά τις 1 δεν εξυπηρετούν. Τι είπατε? Ξεροσταλιάζαμε με τις ώρες εντός του ωραρίου και δεν φταίγαμε εμείς που δεν κάναμε τη δουλειά μας? Ψιλά γράμματα.. Κράτησαν μόνο όσα παραγράφονται και αν.. Άκου και αν!

Τρίτος σταθμός: Δεν υπήρξε. Το ωράριο λήγει στις 1. Αύριο και αυτό. Όμορφα!

Εντάξει ρε παιδιά, ζητήσαμε μηχανογράφηση, να γίνεται η δουλειά πιο εύκολα και πιο γρήγορα για όλους μας. Δεν εννοούσαμε να μην προνοήσετε για τέτοιου είδους καταστάσεις. Έπρεπε να υπάρχει και plan b, ας πούμε χειρόγραφη κατάθεση. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα διαρκώς και να χάνουμε δύο μέρες για να καταθέσουμε. Έλεος.. Και άντε να εξηγήσεις στον πελάτη γιατί παραγράφηκε. Γιατί δεν θα εξετάσει το γεγονός ότι πιθανώς ήρθε τελευταία στιγμή σε σένα. Πάλι καλά που εγώ δεν είχα σήμερα παραγραφή!

Αυτά τα γιορταστικά και αύριο ξέρετε που θα τρέχω!!

Τα Χριστούγεννα...

.... δεν στολίζει όλος ο κόσμος χριστουγεννιάτικο δέντρο.




Κάποιοι από εμάς...





.. στολίζουμε καράβι!!!


Καλές γιορτές σε όλους!

Πως απαντάς σε ένα γιατί χωρίς απάντηση?

Είναι πολυ δύσκολη η στιγμή, όπου έχεις απέναντί σου ένα νεαρό παιδί ταλαιπωρημένο που σε κοιτάει με εμπιστοσύνη στα μάτια και σε ρωτάει "γιατί". Ένα γιατί που δεν μπορείς να απαντήσεις. Και σου ζητάει βοήθεια, και ενώ θες να βοηθήσεις, αμφιβάλλεις αν θα τα καταφέρεις. Τουλάχιστον σύντομα..

Ένα παιδί, εικοσιτριών ετών σήμερα, βρέθηκε ενάμισυ χρόνο προφυλακισμένο στον Κορυδαλλό, εμπλεκόμενο σε μια κακουργηματική πράξη, στην οποία δεν είχε καμία συμμετοχή. Το παιδί είναι από την Ινδία, και βρισκόταν παράνομα στην Ελλάδα, όταν συνελήφθη. Ήταν ένας από τους δεκατρείς κατηγορούμενους για την πράξη που κατηγορήθηκε. Ήταν ένας από τους τρεις κατηγορούμενους που προφυλακίστηκε, αφού, όντας παράνομος, δεν είχε σταθερή κατοικία και κατά συνέπεια ήταν ύποπτος φυγής. Την Παρασκευή δικάστηκε, και παρά την αγωνία μας -δεδομένης και της κατάστασής του- το Δικαστήριο τον αθώωσε. Ήταν ο μόνος που αθωώθηκε. Χτες το απόγευμα αποφυλακίστηκε από τον Κορυδαλλό. Από χτες το απόγευμα κρατείται στο αλλοδαπών, επειδή δεν έχει νομιμοποιητικά έγγραφα.

Σήμερα πήγα να τον δω και μου έκανε την καρδιά κομμάτια. Τον ρώτησα πως είναι και μου απάντησε πως είναι ράκος. Βγήκα, μου είπε, από τη φυλακή για να μπω φυλακή. Μου ζήτησε να τον βγάλω, με ρώτησε αν πιστεύω πως θα μπορέσει να κάνει χριστούγεννα έξω. Δε θα είναι έξω τα χριστούγεννα, ούτε την πρωτοχρονιά. Ελπίζω μόνο να κοιτάξουν την περίπτωσή του με ανθρωπιά, γιατί ταλαιπωρήθηκε πολύ.

Θέλω να σημειώσω ότι όλα είναι νόμιμα. Μάλιστα η ελληνική Δικαιοσύνη στάθηκε επάξια στο ύψος της, αφού εξέτασε την περίπτωσή του με ανοιχτά αυτιά, και τον απήλαξε αμέσως μόλις βεβαιώθηκε πως ήταν αθώος. Και εξακολουθεί να είναι παράνομα στην Ελλάδα, άρα νόμιμα κρατείται στο αλλοδαπών. Όμως..

όμως ήταν ενάμισυ χρόνο φυλακισμένος για κάτι που δεν έκανε. Αν δεν ήταν φυλακή, θα είχε τακτοποιήσει τα χαρτιά του μέχρι τον Μάιο 2005, όπως χιλιάδες άλλοι παράνομοι αλλοδαποί.

Ελπίζω να μπορέσω να τον βοηθήσω για δεύτερη φορά. Γιατί δεν μπορώ να τον δω σαν επαγγελματίας, λυπάμαι για αυτόν και θέλω να τον βοηθήσω.

Γιατί ήταν 21 ετών όταν μπήκε φυλακή..

Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά

(Μετά από αναζήτηση, η unapatatras με ενημέρωσε ότι η προέλευση της επιστολής είναι πλαστή. Επειδή όμως, μου άρεσε και δεν ήθελα να το αλλοιώσω εντελώς, αφήνω το κείμενο ως έχει!)

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.



Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.



Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!



Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.



Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...



Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.



Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.



Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.



Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.



Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.



Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.



Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

------------------------------------
ΥΓ. Ιδιαίτερα αφιερωμένο σε σένα..

Νταβατζιλίκι στο νταβατζιλίκι

θα θυμάστε οι περισσότεροι το νταβατζιλίκι της εφορίας με τα κλεισίματα βιβλίων των ελεύθερων επαγγελματιών σίγουρα. Για όσους δε γνωρίζουν η εφορία τα τελευταία χρόνια στέλνει επιστολές στους ελεύθερους επαγγελματίες και τους γνωστοποιεί ότι πληρώνοντας το αναγραφόμενο ποσό (το οποίο νομίζω πως ποικίλλει αλλά δεν ξέρω πως υπολογίζεται) τα βίβλια της χρονιάς θα κλείσουν χωρίς να ελεχθούν. Αυτό μόνο νταβατζιλίκι μπορεί να ονομαστεί και να μεταφραστεί ως εξής:
α) Μπορεί ο ελεύθερος επαγγελματίας να φοροδιαφεύγει ελεύθερα
β) Παραδέχεται ταυτόχρονα ο ελεύθερος επαγγελματίας ότι φοροδιαφεύγει, επιλέγοντας να πληρώσει το παραπάνω ποσό ακόμα και αν δεν το κάνει.

Και όμως, γνωρίζω πολλούς οι οποίοι ενώ τα βιβλία τους ήταν κανονικά, φοβήθηκαν να μην το πληρώσουν γιατί σκέφτηκαν ότι θα ελέγξουν εξονυχιστικά τα βιβλία όσων δεν πλήρωσαν, ε.. και αν θέλουν να σου βάλουν πρόστιμο θα στο βάλουν, προς γνώση και συμμόρφωση για την επόμενη φορά. Άλλωστε λάθη γίνονται καμιά φορά, και ως γνωστόν στην Ελλάδα τη νύφη πάντα την πληρώνουν οι μικρομεσαίοι και όχι όσοι κλέβουν κανονικότατα το Κράτος.

Άκουσα όμως σήμερα ότι λέει θα ανοίξουν και θα ελέγξουν ακόμα και όσους έκλεισαν τα βιβλία τους πληρώνοντας την εφορία. Αν αυτό συμβεί το θεωρώ απαράδεκτο. Εξίσου απαράδεκτο και με την αρχική κίνηση του κλεισίματος. Γιατί κύριε, εσύ επιλέγεις να διογκώσεις τη φοροδιαφυγή δίνοντας μια τέτοια διέξοδο. Επίσης γέμισες τα ταμεία σου με ζεστό χρήμα, χωρίς καν να απασχολήσεις υπαλλήλους για έλεγχο. Τώρα με ποιο δικαίωμα, προχωράς σε μια τέτοια κίνηση? Αφού τους παρακίνησες στην φοροδιαφυγή, πας να εισπράξεις μεγαλύτερα πρόστιμα κρατώντας και τα χρήματα που ζήτησες και έλαβες? Και αν προχωρήσεις, θα επιστρέψεις το ποσό αυτό σε όποιον επιβάλλεις πρόστιμο, και μάλιστα με τον νόμιμο τόκο?

Έτσι, για να μιλάμε και λίγο καθαρά.

ΥΓ. Γνωστός μου, ασφαλισμένος στο ΙΚΑ ο οποίος είχε ανοίξει και ΤΕΒΕ επειδή κάποια φορά χρειάστηκε για προσωπική του δουλειά να εκδώσει απόδειξη παροχής υπηρεσιών, του ήρθε επιστολή να πληρώσει για κλείσιμο βιβλίων έτους 300 Ευρώ, όταν κατά το έτος εκείνο δεν είχε κόψει καμία απόδειξη. Δεν πλήρωσε φυσικά για το ίδιο λόγο, το αναφέρω ενδεικτικά για τα ποσά.

Η μέρα της μαρμότας.. είναι στο μέλλον μου??

Σας παρακαλώ, πείτε μου πως δεν χρειάζεται να είναι έτσι η ζωή μου..
Γιατί το άκουσα και μου φάνηκε πως είδα στιγμές από το μέλλον μου!

Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά
μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά
Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ το καταπληκτικό,
είμαι αυτό που λένε δείγμα τυπικό.

Μόλις ξυπνήσω το πρωί πολύ πρωί
πριν ξημερώσει δηλαδή καλά καλά,
λέω από μέσα μου μουλάρι σήκω ντύσου
γιατί εδώ σε περιμένουνε πολλά.
Και τότε τρέχω να ξυπνήσω να ταΐσω
να ποτίσω και να ντύσω τα παιδιά
ενώ παράλληλα ετοιμάζω πρωινό για τον πασά.
Του το πηγαίνω στο κρεβάτι κι αυτομάτως
κατεβάζω τα παιδιά στο σχολικό,
τρέχω γραμμή για να ψωνίσω κι ο χασάπης
μες στην ζούρλια να μου πιάνει και τον κώ..
Να 'χω τον νου μου κάθε μέρα για πουκάμισο
και σώβρακο καινούργιο καθαρό
κι αλίμονο μου αν το ξεχάσω
και δεν βρει ζεστό νερό.

Νταπα νταπα νταπα νταμ...
Να συγυρίζω τα κρεβάτια και το σπίτι
να ετοιμάζω φαγητό για τα παιδιά
Κι εγώ να φύγω νηστική και σαν τρελή για την δουλειά
Ντάπα, ντάπα, ντάπα, ντα

Και μόλις φτάσω αλαφιασμένη στη δουλειά
να 'χω να κάνω και καφέ στ' αφεντικό
Να 'χω κι αυτόν που του τη δίνει κάθε τόσο
και που θέλει να μου πιάνει και τον κώ..
Να 'χω το ντρουν του τηλεφώνου μες στ' αφτί μου
κι από πάνω τις δικές του τις φωνές
και να με στέλνει έξω να κάνω και του κόσμου τις δουλειές

Μόλις σχολάσω τρέχω αμέσως να προφτάσω
να ετοιμάσω το τραπέζι για φαΐ
να τηγανίσω, να ετοιμάσω τη σαλάτα,
να σερβίρω και να κόψω το ψωμί
να 'μαι μια ράκος που να σέρνεται απ' την πείνα
κι από το τρεχαλητό
κι αυτοί να βρίζουν πως δεν ήτανε καλό το φαγητό.
Να πλένω πιάτα και πιρούνια και μαχαίρια
και να μου 'ρχεται να κάνω φονικό
κι αυτός ο κύριος να θέλει να μου πιάνει και τον κώ..

Μόλις ξαπλώσει και φωνάξει ησυχία
μην ακούσω μες στο σπίτι τσιμουδιά
Είναι η ώρα που τελειώνω εγώ τα πιάτα
και που πρέπει να διαβάσω τα παιδιά
Είναι η ώρα να διαβάσουν οι διαβόλοι
και ν' αρχίσουμε να τρέχουμε μετά
στα ιδιαίτερα του ενός και τ' αλλουνού τα γαλλικά.
Κι αφού μου βγάλουνε καλά-καλά την πίστη
και γυρίσουμε στο σπίτι τελικά
τότε θα φάνε, θα πλυθούνε, θα δαρθούνε
και θα παν να κοιμηθούν κανονικά
Κι εγώ θα σιδερώνω και θα πλένω
ότι κάνει μια γυναίκα δηλαδή
αυτός ο κύριος θα είναι αραγμένος στην ΤV
Κι αν γίνω έξαλλη σαν πέσω στο κρεβάτι
και τον δω πως είν' ο νους του στο κακό
είναι καθήκον σου, γυρίζει και μου λέει, συζυγικό!

Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά
μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά
Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ το καταπληκτικό,
είμαι ένα ζώον δηλαδή κανονικό

"Μια μέρα της Μαίρης"
Στίχοι - Μουσική: Λουκιανός Κηλαϊδόνης
Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου

Ναρκομανείς στις φυλακές.. Και όχι μόνο

Είχα βρεθεί για μια δουλειά πριν κανά μήνα στις φυλακές Κορυδαλλού, και επιστρέφοντας πήρα ένα ταξί. Ο οδηγός μόλις είχε επισκεφτεί την κόρη του μέσα στις φυλακές. Είναι προφυλακισμένη για ναρκωτικά (ίσως και για κάποιο άλλο αδίκημα, που έγινε προκειμένου να ικανοποιήσει την εξάρτησή της, δεν ξέρω, δεν ρωτάς τέτοια πράγματα ένα πατέρα εύκολα).

Η συζήτηση που έκανα με τον άνθρωπο αυτό, μου δημιούργησε ποικίλλες σκέψεις γύρω από το ζήτημα των εθισμένων ναρκομανών, την αντιμετώπισή τους από το Κράτος αλλά και την κοινωνία, την κατάσταση των φυλακών και τις συνθήκες σε αυτές, και εν γένει τη διαιώνιση του προβλήματος.

Πάντα διαφωνούσα με τη ποινική αντιμετώπιση των χρηστών ναρκωτικών ουσιών και των μικρεμπόρων ναρκωτικών, τα λεγόμενα βαποράκια. Οι άνθρωποι αυτοί καλώς ή κακώς μπήκαν σε ένα τρυπάκι, και ακόμα και αν το θέλουν αδυνατούν να βγουν από εκεί. Τι απαντάμε σαν πολιτεία στο πρόβλημά τους? Τους στέλνουμε φυλακή. Τι απαντάμε σαν κοινωνία μόλις βγουν από εκεί? Τους απομονώνουμε, τους θέτουμε στο περιθώριο, τους στέλνουμε πίσω στα γνωστά.

Η πρόθεση μου δεν είναι να κατηγορήσω τους δικαστές, τι να κάνουν και αυτοί? Τους τρελλούς τους στέλνουν στα ψυχιατρεία, από αυτά έχουμε μπόλικα, έστω και αν είναι άθλια. Τους ναρκομανείς που να τους στείλουν? Στα κέντρα αποτοξίνωσης που ΔΕΝ έχουμε? Για κάθε έναν που πάει για αποτοξίνωση περιμένουν από έξω άλλοι εκατό που περιμένουν. Και άντε και μπήκαν. Μόλις βγουν? Το ναρκωτικό δεν είναι μόνο η ουσία που προκαλεί εθισμό. Αυτή μετά από λίγο φεύγει. Το ναρκωτικό είναι στο μυαλό στην αίσθηση που προκαλεί, και την οποία δεν μπορείς να διαγράψεις από την μνήμη σου. Δεν υπάρχει κουμπάκι delete για αυτό. Καταφέρνεις λοιπόν να μην πονάς που δεν παίρνεις τη δόση σου, μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Και επιστρέφεις στη ζωή. Οι δικοί σου σου φέρονται σαν χαζοχαρούμενοι, οι φίλοι το ίδιο, προσπαθούν να σε βοηθήσουν, αλλά καταφέρνουν μόνο να υποτιμούν τη νοημοσύνη σου. Δεν ξέρουν πως να σου μιλήσουν, πως να σου φερθούν. Απαντάς και εσύ με χαζοχαρούμενες απαντήσεις, και τι καλά και όμορφα που είναι όλα, και μετά σιωπή. Τα κενά δεν γεμίζουν με τίποτα. Και ψάχνεις να βρεις δουλειά. Αλλά δεν βρίσκεις, γιατί ήσουν ναρκομανής, μπορεί να έκανες και λίγη φυλακή, οι καιροί είναι δύσκολοι, ποιος να σε εμπιστευτεί. Και βουλιάζεις στην απογοήτευση και τη μελαγχολία και την αγωνία, μένοντας χαζοχαρούμενος για τους άλλους για να δείξεις ότι δεν πτοείσαι, ότι όλα είναι καλά και όμορφα. Και βλέπεις τους ανθρώπους σου να βουλιάζουν στην απογοήτευση και τη μελαγχολία και την αγωνία τους για σένα, παίζοντας το επίσης χαζοχαρούμενοι.. Και αυτά για τους τυχερούς. Πού βρήκαν θέση σε κέντρο αποτοξίνωσης. Γιατί οι άλλοι, που παρακαλάνε οι ίδιοι και οι δικοί τους αλλά τίποτα? Ή ακόμα περισσότερο εκείνοι που ζουν στο δρόμο γιατί τους έδιωξαν, που δεν έχουν κάποιον να προσπαθεί να βοηθήσει να ξεκόψουν? Αυτοί που κοιμούνται στην ομόνοια, πάνω στις σχάρες του μετρό για να ζεσταίνονται?

Το ξέρετε ότι το 90% των μεγαλέμπορων ναρκωτικών, δεν βάζουν στο στόμα τους ούτε καν τσιγάρο? Το ξέρετε ότι έχουν αμύθητες περιουσίες? Το ξέρετε ότι μπορεί να είναι και αξιοσέβαστα πρόσωπα της κοινωνίας μας? Το ξέρετε πως δε συλλαμβάνονται ΠΟΤΕ??

Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν, που αγωνιούσε για την κόρη του, μου μίλησε. Μου είπε ότι η κόρη του είναι τυχερή τώρα γιατί την δέχτηκαν στην κοινωνική υπηρεσία των γυναικείων φυλακών που είναι μόνο για ναρκομανείς που θέλουν να αποτοξινωθούν. Μου είπε όμως ότι μόλις έκανε την αίτηση, την πλάκωσαν στο ξύλο οι βαρυποινίτισες. Παραλίγο να τη σκοτώσουν. Μου είπε και κάτι άλλο που μου πλάκωσε την καρδιά "Προτιμώ χίλιες φορές που είναι στη φυλακή, ειδικά τώρα που μπήκε στην υπηρεσία. Καλύτερα μια φορά την εβδομάδα να τη βλέπω στις φυλακές, παρά μια φορά την εβδομάδα να της ανάβω το καντήλι". Μου είπε ότι πήγαν σε ομάδες ψυχολογικής στήριξης συγγενών ναρκομανών και είδαν εκεί ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και οικονομικής διαστρωμάτωσης. Γιατί πρέπει κάποτε να καταλάβουμε πως τα ναρκωτικά δεν τα παίρνουν οι "αλήτες", τα παιδιά των άλλων.

Μου είπε και κάτι άλλο, που δεν έχω όμως τσεκάρει αν όντως ισχύει. Σε κάποια κράτη λέει, ισχύει νόμος κατά τον οποίο, όταν συλλαμβάνεται μεγαλέμπορος ναρκωτικών, πέρα από όλα τα άλλα δημεύεται ολόκληρη η περιουσία του. Εν συνεχεία αυτή ρευστοποιείται και τα χρήματα αυτά εντάσσονται σε ένα ειδικό ταμείο που μοναδικό αντικείμενο έχει να ανοιγει κέντρα αποτοξίνωσης και να συντηρεί τα ήδη υπάρχοντα. Δεν ξέρω αν αυτό όντως γίνεται, αλλά πάντως είναι σίγουρα μια πολύ καλή ιδέα. Και λειτουργική.

ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Σε βιβλίο καινούριο, μόλις αγορασμένο από βιβλιοπωλείο, βρήκα μέσα το σημείωμα αυτό!
Και τρελάθηκα εντελώς.. Σταμάτησα να διαβάζω το βιβλίο γιατί δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φτάσει στο σημείο αυτό? Η μοναξιά, είναι αρκετή για να δημιουργήσει την ανάγκη σε κάποιον να φτιάξει ένα τέτοιο σημείωμα και να πηγαίνει σε βιβλιοπωλεία για να το χώνει στη μέση μιας σελίδας? Ή μήπως ο ανθρωπος αυτός κουβαλάει και κάποια ψυχική ασθένεια? Πόσο επικίνδυνος μπορεί να αποδειχτεί φτάνοντας μέχρι και τον βιασμό? Ή μπορεί πάλι να είναι και κανένας βαριεστημένος μεσήλικας, με γυναίκα και παιδιά που σκέφτεται ότι όλο και κανένα κοριτσάκι θα τηλεφωνήσει, και που ξέρεις, μπορεί να τη θαμπώσω με την αστραφτερή προσωπικότητα μου, και να τη ρίξω στο κρεβάτι..
Από την άλλη, θα υπάρξει καμια/κανένας που θα απαντήσει? Φαντάζομαι μοναχικές γυναίκες που μπορεί να μπουν στον πειρασμό, ή τίποτα κοριτσάκια, που το βρήκε μία από αυτές και φαντάζονται τον ρομαντικό ιππότη, ή έστω αποφασίζουν να κάνουν την πλάκα τους..
Το ομολογώ, ούτε στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί αυτός που το έγραψε να είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που ψάχνει την – ας πούμε – κουλτούρα. Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα κατεύφεγε σε ανώνυμες κινήσεις απελπισίας. Θα πήγαινε σε λογοτεχνικά εργαστήρια, ή παρουσιάσεις βιβλίων όπου θα ενημερωνόταν για το χόμπυ του και θα έβρισκε ανθρώπους με την ίδια αγάπη, και μάλιστα ανεξαρτήτως φύλου. Γιατί όταν ψάχνεις λογοτεχνική συντροφιά, μπορεί να είναι και του ιδίου φύλλου, σωστά?
Τι να πω άλλο? Ανησύχησα απλά που το βρήκα, και με προβλημάτισε, και το αναφέρω προς γενικότερο προβληματισμό και συζήτηση. Γιατί ανάμεσά μας υπάρχπυν πολλοί σαλεμένοι άνθρωποι. Και ίσως –λέω ίσως – όποιος έγραψε το σημείωμα να είναι ένας από αυτούς.

Αθάνατη ελληνική επαρχία!

Στα πλαίσια της μαραθώνιας ενημέρωσης για το πενταπλό φονικό, υπήρξε η ακόλουθη ερωταπόκριση δημοσιογράφου, κατοίκου της περιοχής:

Ερ: Είναι πιθανόν να έπεσαν πάνω σε κάποια παράνομη δοσοληψία?

Απ: Μπα αποκλείεται.. Μέσα στο χειμώνα? Αυτά γίνονται το καλοκαίρι με τα καλαμπόκια (!!!!)

Α, ρε αθάνατη ελληνική επαρχία!

Μαύρο vs Άσπρο

Δεν έχω πολλή όρεξη σήμερα. Και έχω πολλά να σκεφτώ. Για τις ιδέες, τις απόψεις, τις αντιθέσεις. Για το σωστό και το λάθος μιας νοοτροπίας, μιας άποψης. Για το αν κατι αφού δεν είναι σωστό είναι απαραιτήτως λάθος ή αν μπορεί να είναι λίγο σωστό ή λίγο λάθος. Για το αν απορρίπτοντας κάτι δέχεσαι το άκρως αντίθετό του και το ανάποδο. Για το μαύρο και το άσπρο.

Ποτέ δε θέλησα να ζήσω μια γκρίζα ζωή. Ούτε όμως και το μαύρο - άσπρο με εξέφρασε ποτέ. Μου αρέσει το χρώμα, και ακόμα περισσότερο οι αποχρώσεις. Δεν έχω αγαπημένο χρώμα μόνο αγαπημένες αποχρώσεις.

Έτσι και με όσα πιστεύω. Είναι αποχρώσεις. Και μπερδεύομαι, χάνομαι, διαφωνώ, τσακώνομαι, δεν ταιριάζω πουθενά με δυο λόγια. Για τους εδώ είμαι εκεί, για τους εκεί είμαι εδώ και εκνευρίζομαι. Που δεν βρίσκω ανθρώπους να αποδέχονται την ορθότητα μερικά όπως εγώ. Που βλέπω γύρω μου ανθρώπους να καταλαμβάνουν την μία ή την άλλη γωνία και να αφήνουν όλο το ενδιάμεσο δωμάτιο άδειο. Και όλοι να συνωστίζονται στα άκρα. Που αντιλαμβάνομαι γύρω μου ότι αν δεν πιστεύεις αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι πιστεύεις το άλλο. Τι σημαίνει το γεγονός ότι η δικιά μου αλήθεια είναι κάπου στη μέση?

Δεν μπορώ την απαξίωση της αντίθετης άποψης εξ ολοκλήρου, όπως δεν μπορώ την υιοθέτηση μιας άποψης εξ ολοκλήρου. Συνήθως η αλήθεια είναι στη μέση, όπως σε ένα καβγά συμμετέχουν πάντα δύο (τουλάχιστον).

Αλλά πάλι ποιος είπε ότι η άποψή μου είναι σωστή? Ή ακόμα ότι έχω άποψη? Ίσως το καλύτερο θα είναι αυτό, να μην έχω ή έστω να μην την αναφέρω. Να ακούω μόνο, για να έχω προσλαμβάνουσες να σκέφτομαι, αλλά να μην την κοινοποιώ. Και έτσι όλοι θα νομίζουν πως έχω την ίδια με αυτούς άποψη. Και τότε θα είναι καλύτερα.

Ναι, μάλλον αυτό θα κάνω.

ΥΓ: Λέει το τραγούδι"oh it's lonely at the top". Που να δει τι γίνεται στη μέση του δωματίου!

Καινούρια αρχή

Επιτέλους έχω καινούριο template.
Και μου έμαθες και πως να κάνω link.

Σε ευχαριστώ! Στο χρωστάω!