Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Μελέτη και περισυλλογή

Τελευταία νιώθω μια έντονη ανάγκη να διαβάσω. Όχι λογοτεχνία -την οποία ποτέ δεν σταμάτησα να διαβάζω- αλλά ιστορία. Κυρίως πολιτική και οικονομική ιστορία . Και αυτό γιατί θέλω να καταλάβω. Τελευταία πολλά συμβαίνουν, και όμως έχω την αίσθηση πως έπρεπε να τα περιμένουμε. Τα σημάδια υπήρχαν όλα από καιρό, η γνώση είναι αυτή που έλειπε. Και αυτό το ένστικτο μικρού παιδιού, που με έκανε στο Δημοτικό να υπολογίζω αν θα ζήσω σε περίοδο παγετώνα, ή σε ποια ηλικία θα είμαι όταν θα έρθει η επόμενη δικτατορία, υπολογίζοντας τον μέσο όρο ανάμεσα στις προηγούμενες. Πάντα με κορόιδευαν οι δάσκαλοί μου, κι όμως πιθανώς να έχω δίκιο και στα δύο (και ας τα ξέχασα εν τω μεταξυ!!!).

Το πρόβλημα βέβαια με την μελέτη της ιστορίας, είναι τα ίδια τα ιστορικά βιβλία. Πάντα μου φαινόντουσαν απρόσωπα και βαρετά. Με γλώσσα που κολλάει και δεν παρουσιάζεται ελκυστική. Γεγονός παράδοξο, αν συνυπολογίσεις τον ιντριγκαδόρικο χαρακτήρα του περιεχομένου τους. Πραγματικά θεωρώ εντυπωσιακό επίτευγμα, να μπορείς να μετατρέψεις κάτι τόσο "ζωντανό" όσο ο παλμός των εποχών και των ανθρώπων, σε κάτι τόσο "κοιμισμένο" όσο τα ιστορικά βιβλία. Στο ζήτημα της αντικειμενικότητας δεν μπαίνω καθόλου, γιατί δεν πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει αντικειμενικότητα στην ιστορία, αν ψάχνεις κάτι παραπάνω από ένα απλό χρονικογράφημα.

Όμως, η μελέτη της ιστορίας αυτή την χρονική περίοδο είναι, κατά τη γνώμη μου, όχι απλώς χρήσιμη αλλά και επιβεβλημένη. Γιατί έχω την εντύπωση πως το μέλλον βρίσκεται κρυμμένο στο παρελθόν. Μπορεί να αλλάζουν οι όροι και οι συνθήκες και κάποιες άλλες λεπτομέρειες καθημερινότητας κατά τη γνώμη μου, όμως στην ουσία όλα είναι προδιαγεγραμμένα και δυστυχώς αυτοί που είναι υπεύθυνοι το ξέρουν. Λέω προδιαγεγραμμένα, γιατί το άτομο δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον του ξέχωρα από το μέλλον της κοινωνίας στην οποία δραστηριοποιείται. Και κάθε μια κοινωνία αλληλεπιδρά πολύ στενά με όλες τις υπόλοιπες. Η αλληλεπίδραση δημιουργεί τριβές γιατί φύση της κοινωνίας είναι κάποιοι να καθοδηγούν και κάποιοι να ακολουθούν. Και τη θέση του ο καθένας την αναλαμβάνει με βάση την πολιτική και οικονομική του δύναμη.

Αγόρασα λοιπόν ένα βιβλίο για την ιστορία της Ευρώπης κατά τον εικοστό αιώνα. Και διάβασα μόλις την εισαγωγή. Και κατέλαξα σε δύο συμπεράσματα που βασικά είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: 
1. Η ιστορία κάνει κύκλους ακριβείας (και όταν λέμε ακριβείας εννοώ κάτι σε φαύλο κύκλο), και
2. Τίποτα δεν έχει αλλάξει (και όταν λέω τίποτα, εννοώ ΤΙΠΟΤΑ).

ΥΓ. Κάτι μου λέει πως θα επανέρθω στο βιβλίο αυτό πολλές φορές!!

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Δύο χρόνια μετά!

Λέω να επιστρέψω. Δεν ξέρω, πάλι γέμισα με σκέψεις, προβληματισμούς, ανησυχίες.
Τα πράγματα δεν είναι καλά, εγώ δεν είμαι καλά όταν τα σκέφτομαι και ήρθε η ώρα να συνεχίσω να λέω τις σκέψεις μου μπας και τις καταλάβω και εγώ καλύτερα!!!

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2008

Τα καλά παιδιά

Αυτά τα καλά παιδιά που απλά διεκδικούν τα δικαιώματά τους και ουδέποτε κατέστρεψαν κανενός είδους περιουσία -εξαιρουμένων των κακών τραπεζών -..

αυτά τα παιδιά που δεν πείραξαν ποτέ κανέναν, και η προβοκάτσια θέλει να
στρέψει τον ελληνικό λαό εναντίον τους επειδή είναι οι μόνοι 
που αγωνίζονται για τα δικαιώματα όλου του λαού,
και μάλιστα αποτελούν παγκόσμιο παράδοξο και αφού σώσουν την Ελλάδα μετά θα σώσουν ολόκληρο τον κόσμο...

αυτά τα καλά παιδιά, αυτήν ακριβώς τη στιγμή με τσεκούρια διαλύουν τα πεζοδρόμια στο Σύνταγμα και τις στάσεις των λεωφορείων, αυτήν την στιγμή καίνε την Ελληνική σημαία η οποία για κάποιους σημαίνει κάτι ακόμα, και αν κάποιος από εσάς διαφωνεί με τους συνήθεις τρόπυς των καλών αυτών παιδιών, να χώσει τη "δημοκρατία" του στον κώλο του, αυτά τα καλά  παιδιά μαζεύονται όλο και περισσότερο για να κάνουν όλο και μεγαλύτερο μπάχαλο..
Άντε γιατί είχαν καιρό να μαζευτούν και να ξεκαβλώσουν..

Όποιος έχει αρχίδια, ας έρθει εδώ να υπερασπιστεί αυτά τα καλά παιδιά..

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2008

χωρίς..

Νιώθω σαν να έφαγα χαστούκι.. Ένα ευγενέστατο email με έκανε να κλονιστώ συθέμελα.. Είναι καιρός που αναλογίζομαι τα λάθη που έκανα σε επίπεδο τόσο συμπεριφοράς όσο και επιλογών και προσπαθώ να κάνω κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Τον τελευταίο καιρό υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που κρίνουν όσα κάνω, κατακρίνουν και προσπαθούν να επιβάλλουν απόψεις, αποφάσεις και επιλογές. Και όμως για πρώτη φορά δεν δίνω σημασία, προχωράω μόνη μου και μέχρις στιγμής έχω καταφέρει να επιβάλλω τον εαυτό μου χωρίς να σπάσω πολλά αυγά τελικά. Και νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου - αλήθεια.
Και όμως μόλις πήρα αυτό το email - ήρεμο, ευγενέστατο, χωρίς καμία πρόθεση να με κατακρίνει και νιώθω χάλια. Γιατί είχε τόσο μα τόσο δίκιο. Και σκέφτομαι ότι λάθος σκέφτομαι και λάθος κινούμαι - απλά γιατί κινούμαι ακόμα.
Ενώ θα έπρεπε απλά να πω ένα άντε γαμηθείτε όλοι και να κόψω και την καλημέρα σε όλους. Το εαυτό μου κοροιδεύω που νομίζω πως είμαι έξυπνη.
Και το χειρότερο από όλα είναι πως ξέρω πως κάποτε δε φέρθηκα και τόσο καλά σε αυτόν τον άνθρωπο που τόσο όμορφα απέρριψε κάθε περίπτωση οποιασδήποτε μεταξύ μας  επαφής και επικοινωνίας στο μέλλον.

Πρέπει να ξανακάτσω να σκεφτώ. Γιατί φίλε μου ένα πράγμα θα πω και ας μην το διαβάσεις ποτέ εσυ..
ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ.

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2007

Εδώ ξανά..
Περίεργη εποχή, σαν να ξεκινάνε όλα από την αρχή.
Ανακαλύπτω τον εαυτό μου από την αρχή
και οφείλω να ομολογήσω ότι εκπλήσσομαι..

Το ενθαρρυντικό είναι πως η έκπληξη είναι ευχάριστη!

Παλιά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα μόνη μου.
Δεν άντεχα καθόλου να είμαι μονή μου.

Τελευταία απολαμβάνω τη μοναξιά.
Η αγαπημένη μου συνήθεια πλέον
είναι να πηγαίνω σε μια ήσυχη καφετέρια
με ένα μυθιστόρημα
και να πίνω μόνη μου καφέ διαβάζοντας.
Πλήρως αναζοωγονητική εμπειρία.


Ίσως αυτά να οφείλονται στο γεγονός ότι
πλέον δεν αισθάνομαι μοναξιά.
Αυτή τη μοναξιά που νιώθεις μέσα σου
ακόμα και όταν βρίσκεσαι με απίστευτο αριθμό ανθρώπων.

Τώρα λοιπόν, μπορώ να κάνω παρέα με τον εαυτό μου.
Και όλως παραδόξως είμαι καλύτερη συντροφιά από όσο πίστευα!


Καλές γιορτές σε όλους!

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2007

Παράδοξα

Οι μέρες περνάνε, 
και είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει..
Ενώ ο χρόνος περνάει σαν αστραπή 
και από Δευτέρα γίνεται Παρασκευή σε δευτερόλεπτα σχεδόν,
πράγματα που έγιναν χτες
μου φαίνονται σαν να έγιναν μήνες πριν.

Γίνεται ο χρόνος να κυλάει τόσο γρήγορα
και ταυτόχρονα τόσο αργά?

Κούραση και άγχος,
άγχος και κούραση.

Και απογοήτευση.
Μια απογοήτευση που έχει κολλήσει πάνω μου,
όπως η υγρασία.
Έχει αγγίξει το βάθος του μυαλού μου
- και το χειρότερο -
της καρδιάς μου.

Ευτυχώς που υπάρχει και η αγάπη..
Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πως είμαι ευλογημένη!

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2007

Ηλίθιες δικαιολογίες... Ή μήπως όχι?

Ας μιλήσουμε για ηλίθιες δικαιολογίες σήμερα!

Ας πούμε πως έχετε ραντεβού με τον/την φίλο/φίλη σας..
Περιμένετε, περιμένετε, περιμένετε.. ασκόπως.
Ούτε ένα τηλέφωνο να σας ειδοποιήσει για την καθυστέρηση.
Σε έξαλλη κατάσταση μετά από μισάωρο στήσιμο τηλεφωνείτε εσείς στο κινητό, αλλά δεν κάνει τον κόπο να απαντήσει. 
Απηυδισμένος, και μετά από μία ώρα στησίματος 
εγκαταλείπετε την προσπάθεια
αναμονής, και φεύγετε.
Μετά από κανά δίωρο σας παίρνει τηλέφωνο και ακούτε την εξής δικαιολογία:
"αγάπη μου με συγχωρείς, αλλά το κινητό μου έπεσε στον υπόνομο και περίμενα τρεις ώρες την ΕΥΔΑΠ να έρθει να μου το βγάλει από εκεί.
Εν τω μεταξύ δεν είχα τηλέφωνο να σε ειδοποιήσω,
και επειδή σε παίρνω συνέχεια από το κινητό μου, δεν θυμόμουν τον αριθμό σου για να σε πάρω από καρτοτηλέφωνο.
Μόλις το πήρα στα χέρια μου και είδα τις 68 κλήσεις σου και τα 22 μηνύματα που μπόρεσα να λάβω γιατί μετά τέλειωσε η μνήμη.."
Χωρίζεις επί τόπου ή όχι?

Ε, λοιπόν θα σας συμβούλευα να μην το κάνετε,
γιατί την προηγούμενη εβδομάδα είδα μια κοπέλα που έπαθε ακριβώς αυτό: Κατεβαίνοντας από το ταξί στην εθνική άμυνα, ξέχασε ότι είχε το κινητό στα πόδια της και αυτό έπεσε στον υπόνομο!
Ήταν από εκείνες τις πολύ λεπτές συσκευές που χωράνε στην κωλότσεπη. Ε, είναι προφανές ότι χωράνε και σε πολλά άλλα σημεία, όπως αποδείχτηκε.

Το περιστατικό είχε πλάκα (για εμένα).
Φανταστείτε δέκα κεφάλια που είχαμε μαζευτεί πάνω από τη σχάρα
να το κοιτάμε σαν βλαμμένα λέγοντας "οοοοοοοο".
Η κοπέλα τρελάθηκε, γιατί είχε ραντεβού με τον φίλο της,
τον οποίο παρεπιμπτόντως έστηνε συστηματικά
και την είχε προειδοποιήσει πως αν ξανα αργήσει θα χωρίσουν!
Δεν ήθελε όμως να αφήσει και το κινητό πίσω
(τόσοι άνθρωποι γνωριστήκαμε μαζί του και με την ακριβή διεύθυνση της προσωρινής του κατοικίας!!!).  
Μετά από σύσκεψη των δέκα έκπληκτων ανθρώπων που ξύναμε τα κεφάλια μας,
αποφασίσαμε να τηλεφωνήσει στην ΕΥΔΑΠ.
Και μετά την αφήσαμε να περιμένει μόνη της τρέμοντας!
Ελπίζω να μην χώρισε τελικά!

Εσείς ξέρετε καμιά τραγική δικαιολογία,
η οποία να ήταν τελικά αληθινή? 
Έτσι για να γελάσουμε και λίγο!

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2007

Οι διαρκείς ενηλικιώσεις μιας ζωής!

Η ενηλικίωση είναι μια σύνθετη διαδικασία. Για μένα αποτελεί τη διαδικασία κατά την οποία σπας τους δεσμούς σου με καταστάσεις που σου παρέχουν μία – στοιχειώδη έστω – ασφάλεια, παίρνεις τις αποφάσεις σου και προχωράς μπροστά. Τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να επιστρέψεις στην κατάσταση που ήσουν πριν. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να σκεφτείς σοβαρά προτού σπάσεις τα δεσμά. Τυπικά η ενηλικίωση επέρχεται στην ηλικία των 18 ετών.

Ουσιαστικά ενηλικιώνεσαι πάρα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Για την ακρίβεια κάθε φορά που παίρνεις μια απόφαση η οποία έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα της ζωής σου. Κάθε φορά που επαναπροσδιορίζεις τις σχέσεις σου με τους γύρω σου και τη θέση σου ανάμεσα σε αυτούς. Πιο απλά κάθε φορά που σηκώνεσαι όρθιος και προβάλλεις αυτό που είσαι και αυτό που θέλεις, διεκδικώντας αυτό που θα ήθελες να υπάρχει στο μέλλον σου. Για να χρειαστεί να το κάνεις αυτό έχεις περιέλθει σε μια κατάσταση κατά την οποία αντιλαμβάνεσαι πως οι άλλοι έχουν μια στρεβλή εικόνα για σένα και τις φιλοδοξίες σου. Στο σημείο αυτό ή κάνεις την υπέρβαση ή υιοθετείς αυτό που οι άλλοι πιστεύουν για σένα και άρα ήρθε η ώρα να αποδεχτείς πως δεν είσαι τίποτα παραπάνω.

Η υπέρβαση επιβάλλει να πάρεις το μεγάλο ρίσκο να αποκοπείς από όσους ή όσα σε κρατούσαν πίσω ως τώρα, χωρίς ποτέ να είσαι βέβαιος πως η απόφασή σου είναι σωστή ή πως θα σε φέρει εκεί που πραγματικά θέλεις. Ίσως απλά να τα χάσεις όλα.

Η διαδικασία αυτή είναι ιδιαίτερα επίπονη.

Θεωρητικά, όποια απόφαση και αν πάρεις – να προχωρήσεις μπροστά ή να παραμείνεις εκεί που είσαι – είναι επωφελής για σένα, αφού επιτέλους αποτελεί προϊόν σοβαρής σκέψης και συνειδητής επιλογής, και όχι απλών συγκυριών όπως συνέβαινε έως σήμερα.

Πρακτικά, πιστεύω πως το να προχωρήσεις μπροστά είναι μονόδρομος. Άπαξ και αμφισβητήσεις τα δεδομένα μιας κατάστασης στο βαθμό που να εξετάζεις πλέον τις εναλλακτικές διεξόδους, η αλήθεια είναι πως έχεις ήδη αποφασίσει. Ο φόβος και η ατολμία είναι ο μόνος λόγος που θα αποφασίσεις να μείνεις στα παλιά. Όμως οι δεσμοί που σε κράταγαν δεμένο με τα παλιά έχουν ήδη σπάσει και για να μείνεις εκεί πρέπει να καταπνίξεις τον εαυτό σου. Σύντομα θα εκνευρίζεσαι με το παραμικρό, θα στέκεσαι και θα ασχολείσαι με αστεία και ασήμαντα πράγματα. Ο απόλυτος δρόμος που οδηγεί στη μιζέρια. Σίγουρα έρχονται στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που βιώνει τη μιζέρια – σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Αν όμως μείνεις στάσιμος εκεί κινδυνεύεις να γίνεις μίζερος για μια ζωή. Ένα μικρόνου και πικρόχολο ανθρωπάκι που ζηλεύει όποιον τόλμησε το οτιδήποτε στη ζωή του.

Μου φαίνεται πως, τελικά, προτιμώ την αποτυχία από τη μιζέρια. Ακόμα και αν αποτύχεις – τουλάχιστον τόλμησες να προσπαθήσεις. Και το όλο διάβημα σίγουρα σου προσέφερε πολύτιμη εμπειρία. Μετά μπορείς να εξετάσεις τα λάθη σου, να επανεκτιμήσεις τις επιλογές σου και ξεκινήσεις ξανά. Δεν μπορείς όμως να γυρίσεις πίσω.

Βέβαια, υπάρχει και η μεγάλη πιθανότητα να πετύχεις. Τότε, όμως, η απόφαση που πήρες θα αποδειχτεί πως ήταν η σωστή, εσύ θα είσαι ευτυχής. Δε θα κοιτάς πίσω, δε θα μετανιώνεις.

Όχι. Την απόφαση αν θα προχωρήσεις ή όχι πρέπει να την πάρεις σταθμίζοντας τις συνέπειες της ενδεχόμενης αποτυχίας σου. Κατά πόσο μπορείς να τη δεχτείς με κέφι ως αποτέλεσμα της προσωπικής σου επιλογής που έκρινες αναγκαία και να ξεκινήσεις ξανά. Και με βάση την προοπτική αυτή να χαράξεις με μεγάλη προσοχή τα βήματά σου για να αποτρέψεις όσο μπορείς την αποτυχία.

Είμαι προ των πυλών μιας δικιάς μου ενηλικίωσης.

Εγκλωβισμένη εδώ και καιρό σε συγκυριακές επιλογές μιας εποχής κατά την οποία δεν ήξερα καν ότι επιλέγω. Τότε έκανα την πλάκα μου και νόμιζα πως ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος και πως εγώ είμαι υπερβολικά έξυπνη και ικανή για να αντεπεξέλθω στις προκλήσεις.

Τελικά, βρέθηκα κολλημένη με μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι με εκτιμούν όταν δουλεύω για αυτούς αλλά αδυνατούν να δεχτούν το ενδεχόμενο να μην θέλω απλά να τους ακολουθώ. Τελικά σπατάλησα χρόνο και φαιά ουσία, απλά και μόνο για να κάνω κάποιους άλλους μάγκες. Επιπλέον, οραματίζονται πάνω σε μοντέλα που ήδη υπάρχουν και δεν έχουν το ανοιχτό μυαλό που απαιτείται για να δημιουργήσεις κάτι νέο. Κάτι που οι άλλοι θα μιμούνται αργότερα.

Προσπάθησαν και τα κατάφεραν να με κάνουν να πιστέψω πως δεν είμαι ικανή να βγω μπροστά. Πως το όραμά μου είναι ανώφελο αφού οι άλλοι δεν προχωράνε έτσι. Κουτοπονηριές και μισές καταστάσεις και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας δηλαδή.

Είμαι τυχερή γιατί έχει βρεθεί στη ζωή μου ένας άνθρωπος που έχει πιστέψει σε μένα και σε αυτό που θέλω να κάνω. Προσπαθεί εδώ και καιρό να με πείσει να προχωρήσω. Και θα το είχα ήδη κάνει αν μπορούσα να τον έχω συνεργάτη μου, αλλά δυστυχώς αυτό δε γίνεται. Τουλάχιστον όχι στα συγκεκριμένα σχέδια. Ωστόσο με έχει βοηθήσει παραπάνω από όσο έχει καταλάβει και ο ίδιος. Με την αναλυτική του σκέψη, την πίστη του σε μένα και τις αμέτρητες ενέσεις αυτοπεποίθησης με βοήθησε να οργανώσω πλάνο και να πιστέψω πως ό,τι θέλω είναι εφικτό αν βρω τους κατάλληλους ανθρώπους που έχουν το ίδιο πνεύμα. Κάπως έτσι κοίταξα καλύτερα αυτούς που γνωρίζω και ίσως βρήκα τον πρώτο άνθρωπο που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς και τον ίδιο τρόπο σκέψης με εμένα.

Είμαι τρομοκρατημένη. Τώρα είναι η ώρα να αποφασίσω. Καλά ήταν τόσο καιρό που όλα υπήρχαν στο μυαλό μου. Τώρα είναι η στιγμή μου. Ή θα προχωρήσω ή θα μείνω πίσω. Μακάρι να μπορούσα να συνδυάσω κάποια πρόσωπα από το παρελθόν μαζί με τα καινούρια και να γίνει μια νέα αρχή. Όμως δεν πιστεύω πια πως ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος. Και ξέρω πως αυτό δε γίνεται.

Πολύ φοβάμαι πως οι εξελίξεις προηγούνται από εμένα, πως με έχουν πιάσει από το χέρι και με οδηγούν. Στο μυαλό μου η καλύτερη λύση είναι να κάνω καθαρές κουβέντες. Ίσως έτσι βγω από μία ομάδα αλλά δε χάσω τους φίλους. Ή έστω και να τους χάσω να ξέρω πως δεν έφταιγα εγώ. Πως έκανα ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι μου.

Το βασικό άλλωστε είναι να μην χάσω τον εαυτό μου.

Είμαι πολύ χαρούμενη που βρήκα επιτέλους τον άνθρωπο που είπε «δε θα αφήσω κανένα να βάλει τη Μπέιμπ στη γωνία» (μην το ψάχνεις, είναι από το dirty dancing!). Το όνειρο κάθε έφηβης που έβλεπε την ταινία και έλιωνε. Κατάλαβα όμως πρόσφατα πως όσο ανεκτίμητο και αν είναι να έχει βρεθεί ο άνθρωπος αυτός – δεν είναι αρκετό. Είναι η κινητήρια δύναμη. Γιατί δεν έχει καμία αξία αν το παραπάνω δεν το πω εγώ η ίδια – για τον εαυτό μου.

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ...

...Κάτσε σπίτι την επόμενη μέρα!

Πάνε και οι εκλογές πέρασαν και το μόνο που έφεραν είναι νέες εκλογές, εσωκομματικές αυτήν την φορά. 

Βαρέθηκα απίστευτα να ασχοληθώ στο blog μου με τις εκλογές. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι εκ του αποτελέσματος 
μου άρεσαν πολύ. 

Μου άρεσε το γεγονός ότι ανέβηκαν τα μικρότερα κόμματα. Μου άρεσε
το γεγονός ότι πλέον η πολυκομματική Βουλή φαίνεται να έχει παγιοποιηθεί. Μου άρεσε το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε την προεκλογική εκστρατεία που έκανε.

Πάνω από όλα μου άρεσε που επιτέλους έμειναν από έξω ονόματα μεγάλα και στα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ.
Γιαννάκου, Καλός, Τσοχατζόπουλος, Πρωτόπαπας έξω.
Και πολλοί που με το ζόρι εκλέχτηκαν.

Ξεχνάμε όλοι μας, ότι το βασικό που ψηφίζουμε δεν είναι η Κυβέρνηση, αλλά οι Βουλευτές που θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής. 
Η Κυβέρνηση είναι απότοκος των αποτελεσμάτων,και στελεχώνεται 
από τους εκλεγμένους Βουλευτές - κατά κύριο λόγο. 
Αν κάποιον δεν τον θέλουμε Υπουργό, ο καλύτερος τρόπος είναι να 
μην τον εκλέξουμε. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να ψηφίζει το 
κόμμα του, αλλά καλό είναι να μπορεί να το ψηφίσει κριτικά ως προς την επιλογή των προσώπων. Θεωρώ, ότι αυτό ήταν το σημαντικότερο μήνυμα 
των εκλογών και θα ήθελα προσωπικά να συνεχίσουμε όλοι να 
ψηφίζουμε έτσι. 

Πόσοι μπορούν αλήθεια να ισχυριστούν ότι γνώριζαν τα βιογραφικά 
των υποψηφίων του ψηφοδελτίου που θα έριχναν στην κάλπη? 
Πως μπορούν να μπουν νέοι άνθρωποι στη Βουλή, 
με νέες απόψεις αν εμείς δεν τους ψηφίσουμε?

Κατά τη γνώμη μου η ανανέωση στην πολιτική και στον τρόπο 
διακυβέρνησης δεν επέρχεται μόνο από την πλήρη απόρριψη ενός 
κόμματος και την στήριξη ενός άλλου. Ανανέωση επέρχεται και μέσα 
στο ίδιο το κόμμα που ψήφιζες. 

Θεωρώ πως είναι άδικο για την Αριστερά να λαμβάνει ψήφους 
αντίδρασης, καθώς δεν μπορεί ποτέ να βασιστεί σε αυτούς. 
Πάντα αναρωτιόμουν, αν σε κάποιες εκλογές αντιδρούσε ένας 
πραγματικά μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων, με αποτέλεσμα να βγει 
Κυβέρνηση για παράδειγμα το ΚΚΕ, πως θα κυβερνούσε τότε? 
Ρεαλιστικά όμως, με τα δεδομένα της ΕΕ, και όχι υποθετικά, όπως
είναι το πρόγραμμα τους ως τώρα.

Όσο για την Γιαννάκου και τον Καλό, λένε όλοι πως πλήρωσαν το βιβλίο
της ιστορίας. Δε θεωρώ όμως πως είναι μόνο αυτό. Θυμάται κανείς την Γιαννάκου και τον Καλό να αποκαλούν "τεμπέληδες" τους δασκάλους και τους καθηγητές? Ποιος Υπουργός μίλησε ποτέ έτσι για υπαλλήλους του Υπουργείου του? Πιστεύω πως και αυτό το πλήρωσαν και μάλιστα 
πολύ ακριβά. Και επιμένω πως αυτός είναι ένας δυνατός τρόπος 
να στείλεις ως ψηφοφόρος το μήνυμά σου.

ΠΑΣΟΚ τώρα. Πρώτη φορά βλέπω υποψήφιο για αρχηγία κόμματος
να ανάβει και να σβήνει έτσι εύκολα. Κάηκε ο Βενιζέλος 
σαν σπίρτο στον άνεμο. Φαίνεται, φταίει η σιγουριά του. 
Μια σιγουριά που δεν τον βοήθησε να κρύψει την αλαζονεία και την 
πλεονεξία του. Περίμενε στην γωνία να εκμεταλευθεί την ήττα του κόμματός. Μια ήττα, η οποία πιθανώς τον έκανε ευτυχή.
Βέβαια, όλα αυτά δεν θα επηρεάσουν ιδιαίτερα το αποτέλεσμα, 
αφού οι άνθρωποι που ψηφίζουν στις εωκομματικές διαδικασίες είναι συγκεκριμένοι και οι αποφάσεις ήδη ειλημμένες. Όμως, 
θα έπρεπε να εξετάσουν και την αντίδραση του κόσμου σε 
συγκεκριμένες συμπεριφορές και πρακτικές. Αν αντικαταστήσουν ένα 
αρχηγό "λίγο" ενδεχομένως, με έναν αρχηγό αντιπαθή στον κόσμο 
- τι θα κερδίσουν? 

Πάντως κάτι μου λέει πως η ψήφιση του προϋπολογισμού 
θα έχει ενδιαφέρον φέτος!   

ΥΓ. Στο τμήμα που ήμουν δικαστική αντιπρόσωπος, δεν είχαμε ούτε ένα λευκό, ενώ τα άκυρα ήταν ελάχιστα. 
Ομολογώ πως και αυτό ήταν κάτι που με εντυπωσίασε!


Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΗ & ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

Έρχονται εκλογές για τις οποίες σιώπησα υποδειγματικά!

Σκεφτόμουν όμως, τα εξής:

ΕΣΤΩ ότι δεν σχηματίζεται Κυβέρνηση αυτοδύναμη...

ΕΣΤΩ ότι πρώτο κόμμα είναι η ΝΔ...

ΕΣΤΩ ότι τηρεί ο Πρόεδρός της ΝΔ τον κατηγορηματικό του λόγο, πως δε θα κάνει συνεργασία, αλλά θα προσφύγει εκ νέου στις κάλπες...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι το Σύνταγμα ορίζει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δίνεται σε όλους τους αρχηγούς κομμάτων με τη σειρά ποσοστών τους στη Βουλή εντολή να διερευνήσουν αν υπάρχει περίπτωση σχηματισμού Κυβέρνησης...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι με βάση το εκλογικό σύστημα, αν το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο κόμμα, δεν θα αρκούν τα ποσοστά τα δικά του και του ΣΥΡΙΖΑ για να σχηματιστεί αυτοδύναμη Κυβέρνηση (κατά πάσα πιθανότητα)...

ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ότι το ΛΑΟΣ μέσω του Προέδρου του έχει, επίσης κατηγορηματικά δηλώσει πως θα συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα
προκειμένου να μπει στην Κυβέρνηση...

Έκανα μια πρώτη σκέψη:



ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ
-Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΛΑΟΣ
-με Πρωθυπουργό Γιωργάκη,
-Υπουργό Παιδείας Αλαβάνο και
-Υπουργό Δημοσίας Τάξεως Καρατζαφέρη?




Εντυπωσιακό έτσι??

Μετά έκανα μια δεύτερη σκέψη:


ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ
-Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ - ΛΑΟΣ
-με Πρωθυπουργό Γιωργάκη,
-Υπουργό Παιδείας Καρατζαφέρη και
-Υπουργό Δημοσίας Τάξεως Αλαβάνο?
 



ΓΑΜΑΤΟ, ΕΤΣΙ?

Σημείωση:
***η ως άνω υπό σκέψη 1 & 2 ανάθεση θέσεων είναι προϊόν καθαρά της προσωπικής μου νοσηρής φαντασίας***

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Κανένα δεν πειράζω και εγώ πάντα προσπαθώ
να μην ενοχλώ τον άλλο και μονάχος να τη βρω
μα πάντα κάτι θα μου τύχει πια δεν ξέρω τι να πω!

Σε όλα όσ' αρχίζω, κάτι δεν πάει καλά
ενώ στην αρχή είν' ωραία, στο τέλος πάν στραβά!
και βάφονται όλα μαύρα αχ κι εγώ απ' την αρχή ξανά

Κοντεύει να μου στρίψει, τι 'ναι τούτο το κακό
μ'αρρωσταίνει με πειράζει, και δεν ξέρω τι να πω!
Στο τέλος θα πιστέψω πως για όλα φταίω εγώ!

***Παύλος Σιδηρόπουλος***

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2007

Πένθος

Μαύρη είναι η ψυχή μου, μαύρη είναι όλη η Ελλάδα.
Πένθος νιώθω, πολύ βαρύ μάλιστα.
Σχεδιάζω διακοπές, ετοιμάζομαι για συναυλίες, νιώθω χαρούμενη για την καινούρια φωτογραφική μηχανή που αγόρασα και μετά..
πένθος και μαυρίλα και ντροπή.
Οι εικόνες που βλέπω μου θυμίζουν κάποιες άλλες, δύο καλοκαίρια πριν μόνο που εκείνες τις έβλεπα από κοντά και έκλαιγα και φοβόμουν για το σπίτι μου και πόναγα για τα δεντράκια που πάνω τους ξεκούραζα τα μάτια μου από την ένταση του καθημερινού άγχους.
Τις ίδιες εικόνες βλέπω ξανά συνέχεια..
Τις ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ να έχουν καεί και να κρέμονται 
από τα σύρματα και να πηγαίνουν πέρα δώθε.. 
Τεράστια δέντρα να έχουν πάρει φωτιά οι κουφάλες τους και 
από πάνω αυτά να στέκονται πράσινα και φουντωτά για λίγο ακόμα...
Και παντού γύρω στάχτη και μαυρίλα και γύμνια και ερημιά..
Να καταπίνεις την σκόνη και να ξεχνάς τι σημαίνει υγρασία..
Και να κλαις, όχι από τον καπνό, αλλά από απελπισία και ανημπόρια και θυμό..

Δεν μπορώ καν να ακούω ποιος φταίει ποιος δε φταίει..
Όλη η Ελλάδα μαύρη..
Πένθος μόνο.
Τελικά στα νεκροταφεία πρέπει να μαζευτούμε
να θάψουμε την Ελλάδα και τις ζωές μας όλοι..

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2007

Η ανατρεπτική δύναμη της αναποδιάς!

Στο ένα φεγγάρι κάποτε που πήγαινα γυμναστήριο, έπεσα πάνω σε ένα παράδοξο για μένα, που προκαλούσε την ευθυμία όλων των γυναστών: Που λέτε ήμουν χρόνια αγύμναστη, με πρόβλημα στα γόνατα (όπερ σημαινει ούτε σκάλες ανεβοκατεβαίνω!) και συστηματική καπνίστρια.

Και όμως οι γυμναστές έκπληκτοι αντιμετώπιζαν την χαρακτηριστική ευκολία με την οποία έκανα κάθε είδους ασκήσεις, και εύθυμα αντιμετώπιζαν, στη συνέχεια, την ανικανότητά μου να σύρω τα χέρια μου..

Ειλικρινά τόσο αγύμναστα χέρια δεν έχετε ξαναδεί, στην τρίτη επανάληψη εκλιπαρούσα να σταματησω, εγώ, που μια μέρα με ξέχασαν σε κοιλιακούς για να δουν πόσους αντέχω.

Το παράδοξο αυτό με απασχόλησε και με απασχολεί ακόμα και τώρα, και ανακάλυψα μια ανατρεπτική δυναμική γυμναστική για τα χέρια που -πιστέψτε με- πιάνει... Με παρακολουθείτε?

Πιάνουμε την βεντάλια με το ένα χέρι και την κινούμε πάνω κάτω με δύναμη για δέκα λεπτά. Μετά αλλάζουμε χέρι και επαναλαμβάνουμε για άλλα δέκα λεπτά κοκ. Η δύναμη ρυθμίζεται από την ποσότητα του αέρα που παράγεται. Δεν διακόπτουμε την άσκηση ποτέ για να μην πάθουμε θερμοπληξία!!!

(Έτσι δε θα αντιμετώπιζε η Πολυάννα το γεγονός ότι με τέτοιο καύσωνα το κλιματιστικό στο γραφείο παραμένει χαλασμένο και ο *&^$#%^&(#$ εξακολουθεί να υπόσχεται πως θα το φτιάξει???)

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2007

Ναι, επιτέλους το καλοκαίρι με βρήκε!

Είχα ένα πρόβλημα φέτος να συντονιστώ με το γεγονός ότι το καλοκαίρι ΗΡΘΕ!!

Μίλαγα για αυτό λες και περίμενα να έρθει, σύντομα αλλά όχι ακόμα. Ούτε το γεγονός ότι έφτασε μέσα Ιουνίου έκανε δουλεια!

Χτες όμως, επιτέλους, το καλοκαίρι με χτύπησε κατακούτελα.. Λυκαβητός, συναυλία, placebo, κόσμος, καλαμποκάκι, χεράκι να κρατάω (καλά αυτό είναι all weather, ευτυχώς!!!), και άαααραγμα.

Η συναυλία πάρα πολύ καλή, αλλά ομολογώ πως πιο πολύ απόλαυσα το κλίμα.Ρούφαγα τον κόσμο (καλά μιλάμε τίγκα) που φώναζε, χόρευε, τραγουδούσε, χτύπαγε παλαμάκια (θα έλεγα με τα χέρια ψηλά, αλλά δεν με πληρώνει η coca cola δυστυχώς για να το πω), και ξεκουραζόμουν. Να πάμε και μια θάλασσα και είμαι κομπλέ!

Βέβαια, δεν μπορώ να αντισταθώ και θα πω και το παράπονό μου. Μου πρότεινε ο φίλος μου να ανέβουμε με το τελεφερίκ, να πάμε για καφέ πάνω και μετά με τα πόδια στο θέατρο. Φτάνοντας στο τελεφερικ βρίσκουμε το μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων εκτός λειτουργίας και κόβουμε τα εισιτήρια στο γκισέ. 5,50 ευρώ το άτομο, για να διαπιστώσουμε στο πάνω μηχάνημα ότι μας έκοψε διπλής διαδρομής, χωρίς όμως να μας ρωτήσει. Οπότε λέμε να επιστρέψουμε και με το τελεφερίκ, μόνο που στην επιστροφή δεν μας δέχτηκε τα εισιτήρια. Συγνώμη, αλλά εγώ μπήκα χωρίς να πάρω καινούριο αφού το είχα πληρώσει.

Τέρμα η παρένθεση... Ααχχχ, καλοκαιράκι.. Καλά που ήρθε και η συναυλία να μου το θυμίσει!

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2007

Για την Αμαλία...

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι



«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

Τρίτη 22 Μαΐου 2007

Οι εμμονές του επαγγέλματος

Ήμουν σε μια ημερίδα σχετικά με τις συνεντεύξεις σε εταιρείες προς εύρεση εργασίας. Η όλη παρουσίαση δεν έλεγε τίποτα, στην ουσία μας παρουσίασαν και μας διαφήμισαν τις εταιρείες τους. Η κουβέντα που ακολούθησε όμως είχε γέλιο, κλάμα και σασπένς..


Τι να πρωτοσχολιάσω? Το ότι είχα άγνωστες λέξεις, αλλά μετά κατάλαβα ότι ομιλούσαν τη νέα ελληνική γλώσσα όπου παρεισφρύεις "ασυνείδητα" αγγλικές λέξεις (μιλάμε για τρελλή *λάνγκουιτσ*μάθεια) γιατί έχεις και μια αξία βρε παιδί μου, μη σε μπερδέψουμε και με την πλέμπα που μιλάει ελληνικά. Κοινώς, μιλάμε τέλεια αγγλικά, και πως το λέτε το *κόρσης* (σ.σ. courses) εσείς εδώ στο Ελλάντα?
Πέρα από πλάκα, καταλαβαίνω ότι σε επίπεδο ορολογίας χρησιμοποιείς αγγλικές λέξεις, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί σε χαλάει ο *μπας κλας* (που λέγαμε και στην *Ίνγκλαντ*) όρος σεμινάριο? Ααααα, δεν ξέρεις πως γράφεται? Πες το μου έτσι... Να ξέρετε δεν υπερβάλλω, μιλάμε για απίστευτες αγγλικές λέξεις για το οτιδήποτε.


Τι άλλο ενδιαφέρον ακούσαμε? Α, ναι! Ακούσαμε ότι το *σι-βι* μας πρέπει να είναι άψογο - σοβαρό - σύντομο - περιεκτικό, η συμπεριφορά μας στο τηλεφωνο *στρίκτλυ* επαγγελματική, το *ντρεσ κόουντ* πρέπει να το τηρούμε γιατί "είναι θέμα σεβασμού προς την εταιρεία" κλπ, κλπ, κλπ. Αλλά σε ερώτηση, γιατί οι εταιρείες δεν φροντίζουν να στείλουν απορριπτική απάντηση μετά τη συνέντευξη μάθαμε ότι "άνθρωποι είναι και αυτοί και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν" (με τη πλέμπα που λέγαμε) και αν ξέραμε μόνο πόσο δύσκολο είναι(δακρύστε και εσείς μαζί μας). Μετά μάθαμε ότι φτιάχνονται ήδη προγράμματα για να αποστέλλουν μαζικές *ριπλάις* (ο φίλος μου, μου ψιθύρισε στα κρυφά πως τα προγράμματα αυτά λέγονται *μέιλ* και είναι εύκολα στη χρήση, αλλά επειδή είναι κακός άνθρωπος κράτησε την τεχνογνωσία για τον εαυτό του.. Υποπτεύομαι πως έχει σκοπό να πάει αύριο να τους πουλήσει την τεχνογνωσία αυτή πανάκριβα και μετά θα τον ψάχνω στον Αγ. Μαυρίκιο).


Αφού αναλύσαμε το πώς πρέπει να πουλάμε τον *σελφ* μας, και τα προσόντα μας, και την *περσονάλιτι* μας, ήθελα να ρωτήσω την άποψή τους για την κλασική ερώτηση "τι μισθό παίρνεις/θες" και τη συνεισφορά της απάντησης στην τελική επιλογή αλλά με πρόλαβαν. Όταν είπε και κάποιος "διαλέγετε τον πιο φτηνό", γελάσαμε όλοι με το *τζόουκ* του, αλλά φυσικά δεν τον διέψευσαν. Ειλικρινά στο τόπικ αυτό δεν θυμάμαι τις *ρισπόνσις* γιατί μάλλον μας δούλευαν ψιλό γαζί, αλλά δεν είμαι και σίγουρη.


Θύμωσα που μου έκλεψαν την ερώτηση και επειδή τα είχα πάρει στο κρανίο με όσα άκουγα, σκέφτηκα να κάνω ένα *στέιτμεντ*, οπότε έθιξα το θέμα ωραρίου (δουλεύεις δωδεκάωρο) και των υπερωριών (ξέρετε, αυτών που δεν πληρώνεται σχεδόν κανένας) με έμφαση στο γεγονός ότι στο δηλώνουν από τη συνέντευξη και επομένως περιλαμβάνεται στη σύμβαση εργασίας σου μολονότι δεν είναι νόμιμο (να μην πληρώνονται οι υπερωρίες ντε) και πως πρέπει ο *κάντιντανντ* να αντιδράσει, αφού αν αρνηθεί θα βρεθεί κάποιος με ανάγκη και θα δεχτεί.


Έλαβα κολοσιαία απάντηση. Με αποστόμωσε πλήρως, εμένα τη φτωχή δικηγόρο, που ζω και κινούμαι στη δικιά μου γεώσφαιρα...Με αποσβολλωμένο βλέμμα για την φρικιαστική ερώτηση που είχα κάνει έμαθα πως είναι θέμα δικής μου επιλογής (το να μείνω άνεργη επειδή διεκδικώ τα δικαιώματά μου), και άλλωστε δεν δουλεύω περισσότερο επειδή μου φορτώνουν δουλειά τριών με μισθό μισού, αλλά επειδή δουλεύω αργά (εγώ η άχρηστη) και τι φταίει η ΜΗΤΕΡΑ εταιρεία για τη δική μου ανεπάρκεια (μετανοώ πλήρως για τις φρικιάστικες *ντεμάνντσ* μου)...


Και ακολούθησε η κορυφαία *κονβερσέισον*:
- όσο για το νόμιμο που αναφέρατε (παύση)
έχετε το δικαίωμα να επιλέξετε (παύση)
πρόκειται για ελεύθερη αγορά (παύση)
Υπάρχει και η επιθεώρηση εργασίας (γελάκι).

-(εγώ, εντελώς παρμένη)
βλέπω γελάτε, προφανώς επειδή ξέρετε πως κανένας δεν τολμάει να πάει

- ε... ναι. Κανένας δεν πηγαίνει ποτέ, καταλαβαίνετε τους λόγους...

-(Από το βάθος ακούγεται φωνή να κάνει *λαρτζ* δήλωση)
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝ, ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΤΕ(!!!!).


Τι να πω τώρα εγώ? Ξυπνήστε ζώα???Κανένας δε θα σώσει κανέναν, όσο για κάθε έναν που αξιώνει τα νόμιμα και την αξιοπρέπειά του, παραφυλάνε δέκα που ελπίζουν να το κάνει (ο μαλάκας)!


Ειπώθηκαν και άλλα ωραία, αλλά επειδή πρόσφατα ανακάλυψα πως έχω αλλεργία στην μαλακία, άρχισα ήδη να τα ξεχνάω!


* όσοι είχατε άγνωστες λέξεις, να πάτε να μάθετε αγγλικά πριν ξαναέρθετε. Εδώ είμαστε σίριους μπλογκ*



Δευτέρα 21 Μαΐου 2007

Είναι λογικό..

...μετά το καλοκαίρι πάντα έρχεται το φθινόπωρο!
Και τι φθινόπωρο!
(Που να ακουγατε και την καταιγίδα που ακούω εγώ αυτήν την στιγμή!!!)

Πέμπτη 10 Μαΐου 2007

Συνέντευξη να το πω και εγώ?

Αγαπητή lote alcarin ιδού η συνέντευξη που μου ζητήσατε! Με πιάσατε και σε περίοδο λίγο κάπως, οπότε βγήκε λίγο downιάρικη, αλλά δεν πειράζει. Να μάθετε να μην ζητάτε!

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Η ηρεμία και η γαλήνη ψυχής. Αυτά τα δύο προσφέρουν όλες τις μεγάλες στιγμές!

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Αυτό για την ανάγκη και τη φιλοτιμία το ξέρετε?

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Δε χάνω ευκαιρία να γελάω! Για αυτό δεν θεωρώ αξιοσημείωτη την τελευταία φορά που γέλασα. Πάντως αν θέλετε να γελάσετε εγγυημένα μπορώ να σας διηγηθώ ορισμένες πολύ αστείες ιστορίες!

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Ειλικρινά ο εαυτός μου εκπλήσσει ακόμα και μένα πολλές φορές. Πέρα από πλάκα θεωρώ πολύ πλαστό να κάθομαι να αυτοκολακεύομαι. Μπορώ όμως να κουτσομπολέψω όποιον άλλον θέλετε ευχαρίστως.

Το βασικό ελάττωμά σας;

Η ανασφάλειά μου.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στων άλλων. Δυστυχώς.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Τον Ίωνα Δραγούμη ασυζητητί.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Αυτό που ξεκίνησα ενάμισυ χρόνο πριν. Περιλάμβάνει και πολλά άλλα ταξίδια από τα οποία δεν μπορώ να επιλέξω..

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν έχω βρει κάποιον συγγραφέα του οποίου το σύνολο έργων να με ενθουσιάζει. Αμέτρητα καλά βιβλία μπορώ να αναφέρω όμως, αλλά φαντάζομαι θα βαριέστε να διαβάζετε λίστες. Επειδή όμως είμαι και ολίγον ψώνιο, ένιωθα πάντα μια έλξη για τον Έσσε, καθώς θα είχαμε ίδια μέρα γενέθλια (αν είχαμε συνυπάρξει!). Φυσικά έγραψε και τον Ντέμιαν, μεταξύ άλλων!
Από ποιητές ο Καβάφης (και η μέρα που ανακάλυψα πως ήταν και φίλος με τον Δραγούμη ήταν πολύ ευτυχισμένη!)

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά. Αν και στις μέρες μας το να είναι άντρας μετράει σίγουρα θετικά!

και σε μια γυναίκα;

Σαν γυναίκα θα μιλήσω για χαρακτηριστικά που θα με έκαναν να τις θέλω για φίλες μου. Λοιπόν δεν μπορώ να το προσδιορίσω, πάντως όσες γυναίκες έκανα ποτέ φίλες μου έκαναν κατά κύριο λόγο παρέα με άντρες, όπως και εγώ αν και δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Γενικά, δεν έχω φίλες και πρόσφατα άρχισα να νιώθω αυτήν την έλλειψη.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Ο Ντεμπισύ.
Με ενθουσιάζει όμως και ο Μπραμς.

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δε σφυρίζω ούτε τραγουδάω γιατί είμαι ψυχοπονιάρα και λυπάμαι το ντους (και όποιον άλλο κακομοίρη τύχει να με ακούει!)

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ο "Μεγάλος Δεύτερος" του Λευτέρη Κυπραίου.

Η ταινία που σας σημάδεψε;

"Angel baby" αγνώστων λοιπόν στοιχείων. Την είδα τυχαία πριν χρόνια στον μοναδικό κινηματογράφο που την είχε φέρει (άτιμες εταιρείες διανομών) ελλείψει άλλων επιλογών και το μόνο που ξέρω είναι πως πρόκειται για αυστραλέζικη παραγωγή. Αν παρελπίδα κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω ας με βοηθήσει.
Επίσης, (και μην με κοροιδέψει κανείς γιατί θα θυμώσω) το Mullholand Drive (σκέφτηκα να το αφήσω απέξω γιατί μου φτάνουν όσα έχω ακούσει μέχρι σήμερα για το γούστο μου, αλλά τελευταία στιγμή παραδόθηκα).

O αγαπημένος σας ζωγράφος;

Δεν ασχολούμαι με ζωγραφική τόσο ώστε να ισχυρίζομαι πως έχω αγαπημένο ζωγράφο. Πάντως μου αρεσει πολύ ο ιμπρεσιονισμός και οι ταραγμένες θαλασσογραφίες (ειδικά μία σε ένα υπόγειο του Λούβρου, αγνώστων λοιπων στοιχείων επίσης που την κοίταζα με τις ώρες μόνη μου. Όλοι οι άλλοι θεωρούσαν πως έπρεπε να θαυμάζουν την Τζοκόντα).

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Όλα τα χρώματα σε ζωηρή ματ απόχρωση. Εστιάζω όμως σε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου με κορύφωση στο μπορντώ (εξ ού και η κουζίνα μου σε μπορντώ χρωμα!)

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Θέλω να πιστεύω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία μου βρίσκεται στο σύντομο μέλλον μου. Πράγματα για τα οποία νιώθω περήφανη έχω βέβαια και στο παρελθόν μου.

Το αγαπημένο σας ποτό;

Tequila.. it makes me happy! Λευκή, full extra (αλατάκι, λεμονάκι)! Μιλάμε πάντα για σφηνάκι, γιατί ως γνωστόν τα "καλά αρώματα μπαίνουν σε μικρό μπουκάλι"!

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που οι λάθος επιλογές που έκανα κάποτε αλλοίωσαν σε υπερβολικό βαθμό την προσωπικότητά μου.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Τον φασισμό και την έλλειψη δημοκρατίας στην συμπεριφορά των άλλων. Ίσως όμως περισσότερο και από αυτό την αγνωμοσύνη.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Δεν γράφω. Ποτέ δεν δήλωσα λογοτέχνης ή συγγραφέας με κανένα τρόπο.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Φοβάμαι όλες τις φοβίες που έχω αποκτήσει τα τελευταία χρόνια και δεν μπορώ να αποβάλλω με τίποτα.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Δεν επιλέγω. Φαντάζομαι μου προκύπτουν ως πιο βολικά όταν στριμώχνομαι ή φοβάμαι.

Ποιο είναι το μότο σας;

Δεν έτυχε, πέτυχε.

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Χωρίς να το καταλάβω. Κατά προτίμηση σε μεγάλη ηλικία.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Δε σκέφτομαι ποτέ τέτοια πράγματα γιατί αγριεύομαι.. Κάθε πράγμα στον καιρό του, είμαι νέα ακόμα.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Περίεργη. Πάντως σε γενικές γραμμές, παρά τα άγχη μου είμαι ευτυχισμένη.

Η τελευταία φορά που έκανα πάσα, υπήρξε καταστροφική. Να το ρισκάρω ακόμα μια φορά?
Λοιπόν, θα καλέσω τον
azrai και τον stiliti που με τίμησαν την προηγούμενη φορά. Την πληρωμένη πένα που έχει εξαφανιστεί, τον σεξπυρ γιατί μου αρέσει όταν γκρινιάζει, την maria iribarne παρόλο που την έχει πιάσει η οξεία τεμπελίτιδα γραφής που προκαλείται από το καλοκαίρι και τον lithoni έτσι για να του την σπάσω!

Τετάρτη 9 Μαΐου 2007

Ποιο είναι τελικά το όριο?

Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να έχουν απόψεις κατασταλαγμένες για τα πάντα, να στηλώνουν γερά τα πόδια κάτω και να μην κουνιούνται ούτε σπιθαμή. Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους αυτούς, γιατί εγώ στα περισσότερα πράγματα υπολογίζω και την αντίθετη άποψη. Κατέληξα ότι η ειδοποιός διαφορά ανά περίπτωση είναι ο καθορισμός των ορίων. Να βρεις δηλαδή το σημείο εκείνο μέχρι το οποίο πρέπει να έχεις την α΄ συμπεριφορά και που αν ξεπεραστεί να περνάς στην συμπεριφορά β΄.
Όταν όμως σκέφτομαι ανά περίπτωση τα όρια αυτά, και που πρέπει να τεθούν μπερδεύομαι, στο μυαλό μου επικρατεί ένα χάος.
Κάποια επαγγέλματα – λειτουργήματα, στηρίζονται σε μία δεοντολογία που δεσμεύει τα πρόσωπα που τα τελούν τόσο ήθικά όσο και νομικά. Πρόκειται για επαγγέλματα – λειτούργήματα των οποίων ο θεμέλιος λίθος είναι η δέσμευση εχεμύθειας και απορρήτου. Απο το απόρρητο δεσμεύονται για παράδειγμα οι δικηγόροι, οι γιατροί ανεξαιρέτως, οι ψυχολόγοι – ψυχίατροι, οι παπάδες...
Θα ήθελα να σταθώ σε εκείνους όπου λόγω θέσης ελκύουν εξομολογήσεις. Αν έχω κάτι που με βαραίνει και δεν μπορώ να το πω στους ανθρώπους γύρω μου, ενδεχομένως θα απευθυνθώ σε ένα ψυχολόγο ή σε ένα παπά. Θα απευθυνθώ εκεί γιατί γνωρίζω πως δεσμεύεται να μην μεταφέρει πουθενά παραέξω τα όσα του έχω πει. Η αναγκαιότητα του απορρήτου είναι πασιφανής, νομίζω. Πάω λοιπόν και ξεφορτώνω το βάρος που έχω μετατίθοντάς το σε πλάτες άλλου. Αν όμως το βάρος μου είναι ένα έγκλημα ειδεχθές, πόσο σωστό είναι τελικά το απόρρητο? Ποιο είναι το όριο και ποια η διαδικασία μέσω της οποίας θα μπορούσε να τηρηθεί η ισορροπία ανάμεσα στην αναγκαιότητα διαφύλαξης των προσωπικών μου ζητημάτων και στην διελεύκανση ή ανακοίνωση εγκλημάτων? Αναρωτιέμαι, αν ένας κατ’ εξακολούθηση βιαστής ας πούμε, πηγαίνει και «εξομολογείται» κάθε έναν βιασμό που διαπράττει στον παπά ή στον ψυχολόγο του, είναι σωστό τελικά οι άνθρωποι αυτοί να δεσμεύονται και να μην μπορούν να το πουν πουθενά παραέξω?
Μιλάω φυσικά για την περίπτωση του 73χρονου, σήμερα, ο οποίος εν ψυχρώ σκότωσε, διαμέλισε και εξαφάνισε τη σύζυγό του πριν από έντεκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Ενός άντρα που είχε την ψυχραιμία να δηλώσει την εξαφάνιση της συζύγου του στην αστυνομία 24 ώρες μετά. Ενός άντρα που παραφύλαγε από το παράθυρο, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι το σκουπιδιάρικο πέρασε, ο κάδος άδειασε και οι σακκούλες πολτοποιήθηκαν. Ο άντρας αυτός εξομολογήθηκε την πράξη του στον παπά, λες και έτσι θα έπαιρνε άφεση αμαρτιών, και συνέχισε τη ζωούλα του.
Και ο παπάς? Ο αποδέκτης της εξομολόγησης αυτής? Ο μόνος άνθρωπος –πλην του δολοφόνου – που γνώριζε την αλήθεια? Η θέση του και η φύση της εξομολόγησης επέβαλε να τηρήσει το απόρρητο. Η συνείδησή του επέβαλε να σπάσει το θεμέλιο λίθο της εξομόλογησης και να μιλήσει. Προφανώς έκανε τελικά αυτό που επέβαλε η συνείδησή του. Ήταν λάθος ή σωστό? Και από ποια σκοπιά εξετάζεις το ζήτημα για να κρίνεις? Αν το εξετάσεις από την πλευρά του εξομολογούμενου λες ότι έπραξε λάθος. Έστω και αν εσύ που το λες, δεν έχεις διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Φοβάσαι ότι ανοίγει ο δρόμος να αρχίσει να μιλάει ο παπάς – ή ο ψυχολόγος που θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν στη θέση του – δεξιά και αριστερά. Αν όμως το εξετάσεις από τη σκοπιά του θύματος και της οικογένειάς του, τι θα πεις τότε?

Παρασκευή 4 Μαΐου 2007

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΕΣΑΣ..

.. αλλά όποτε κάποιος λέει "δομημένα ομόλογα" τα αυτάκια μου ακούνε "γ#@$μένα ομόλογα".
Και το πρόβλημα δεν είναι τι ακούω, το πρόβλημα είναι τι λέω. Ούτε μια κουβέντα της προκοπής δεν μπορώ να κάνω, σοβαρός άνθρωπος!